Τις τελευταίες ημέρες ακούμε πολλά.
Ακούμε για «βαρβαρότητα».
Για «παγερή αδιαφορία».
Για «ναδίρ της αξιοπρέπειας».
Για «ηθική κατρακύλα».
Για «έλλειψη ανθρωπιάς και σεβασμού».
Για «μικροπολιτικά σκηνικά».
Ακούμε ότι «ντράπηκε και η ντροπή».
Και όλα αυτά γιατί;
Γιατί πολίτες τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την πλατεία τους.
Η ενοχοποίηση της κοινωνίας
Επιχειρείται κάτι εντελώς ξεκάθαρο:
Να φορτωθεί στους πολίτες ενοχή.
Να τους ειπωθεί ότι είναι «λάθος» να μιλούν.
Ότι είναι «λάθος» να αντιδρούν.
Ότι είναι «λάθος» να διεκδικούν.
Όχι γιατί δεν έχουν δίκιο.
Αλλά γιατί «δεν είναι η σωστή στιγμή».
Δεν υπάρχει πουθενά στο ελληνικό θεσμικό πλαίσιο
« πένθος Δήμου » λόγω προσωπικής απώλειας αιρετού.
Οι δήμοι λειτουργούν βάσει συγκεκριμένων νόμων, όπως ο Νόμος 3852/2010 και ο Νόμος 4555/2018.
Και προβλέπουν Συνεχή λειτουργία της διοίκησης,
Καμία αναστολή διαδικασιών λόγω προσωπικών γεγονότων,
Θεσμική συνέχεια μέσω συλλογικών οργάνων
Με απλά λόγια:
Ο Δήμος δεν σταματά.
Οι αποφάσεις δεν παγώνουν.
Η λειτουργία δεν αναστέλλεται.
Το ερώτημα που εκθέτει την αντίφαση στο αν όντως «δεν ήταν η σωστή στιγμή»:
Γιατί δεν ανεβλήθη το Δημοτικό Συμβούλιο της 30/04/26;
Γιατί δεν σταμάτησε η διοίκηση;
Γιατί δεν «σιώπησαν» οι αποφάσεις;
Η απάντηση είναι προφανής:
Γιατί δεν μπορούσαν.
Άρα;
Η «σιωπή» δεν είναι θεσμική ανάγκη.
Είναι απαίτηση… μόνο προς τους πολίτες.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Όταν πρόκειται για διοίκηση:
! όλα συνεχίζονται κανονικά
Όταν πρόκειται για διαμαρτυρία:
; «ντροπή», «αίσχος», «έλλειψη σεβασμού»
Αυτό δεν είναι ευαισθησία.
Είναι επιλεκτική ευαισθησία.
Η πραγματική κατρακύλα
δεν είναι κατρακύλα να υπερασπίζεσαι την πλατεία σου.
Κατρακύλα είναι:
να βαφτίζεις τη διαμαρτυρία «ανηθικότητα»
να χρησιμοποιείς το συναίσθημα για να σταματήσεις τον διάλογο
να επιτίθεσαι στους πολίτες αντί να απαντάς
Και η ουσία που αποφεύγεται
Γιατί το πραγματικό θέμα δεν είναι ποτέ το πένθος
Είναι:
η τσιμεντοποίηση
η κοπή δέντρων
η απώλεια πρασίνου
η αλλαγή χαρακτήρα της πλατείας
η μετατροπή δημόσιου χώρου σε χώρο εξυπηρέτησης άλλων συμφερόντων
Αυτά είναι τα ερωτήματα.
Και σε αυτά δεν υπάρχει απάντηση.
Στο τέλος της ημέρας
Δεν ξεκαθάρισαν και κάτι βασικό:
Πότε λήγει αυτό το “πένθος”;
Πότε επιτρέπεται ξανά στους πολίτες να μιλούν;
Πότε παύει να είναι «ντροπή» η διαμαρτυρία;
Πότε επιστρέφει η δημοκρατία σε κανονική λειτουργία;
Ή μήπως…
λήγει μόνο όταν σταματήσουν οι αντιδράσεις;
Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με κατηγορίες.
Και η δημοκρατία δεν αναστέλλεται κατά περίπτωση.
Οι πολίτες δεν θα απολογηθούν επειδή μιλούν.
Δεν θα σωπάσουν επειδή κάποιοι το απαιτούν.
