Χρήστος Τσεμπέρης: ”Άν γλιτώσει το παιδί , υπάρχει ελπίδα»

508
Όταν ο Α. Γρηγορόπουλος έπεφτε νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρα αστυνομικού ,η Νεφέλη ήταν μόλις 8 χρονών.Ήταν 6 Δεκέμβρη του Αη Νικόλα ανήμερα.
Ούτε ο Αλέξης ούτε η Νεφέλη πρόλαβαν να δουν ποτέ ζωντανά τον «πρίγκηπα» των Εξαρχείων και όλης της Ελλάδας , τον Παύλο, που «έφευγε» την ίδια μέρα σχεδόν 20 χρόνια πριν από το Δεκέμβρη του 2008.

Το μαντάτο του χαμού τότε, νομίζω Πέμπτη ήτανε, το πήρα από το τηλεφώνημα του Ilan που ήταν ήδη κομμάτια. Κομμάτια που ενώνονταν με τα δικά μου, του Sakis, του Νίκος και τόσων άλλων. Η συνέντευξη στον ΗΧΩ δεν θα γινόταν ποτέ, ούτε στο “ΑΝ” θα ξαναέπαιζε, ο Παύλος έφυγε για επάνω… Καβάλησα τη μηχανή και πήγα κομμάτια στο υπόγειο στο Βύρωνα. Ψυχή, αναμνήσεις, λόγια, μουσικές, τσιγάρα και αλκοόλ έγιναν ένα….για ώρες. Μόνο στο Κόκκινο Μύλο δεν μπόρεσα να πάω. Δεν γινόταν, δεν έβγαινε… Πήγαν τ’αδερφια μου.

Σήμερα η Νεφέλη είναι πια στα 20, φοιτήτρια , με τις δικές της απόψεις και παλεύει το δικό της αγώνα, για ένα άλλο κόσμο όπως τον φαντάζεται ή πρέπει να είναι.
Ο Αλέξης θα ήταν 27. Θα είχε πάρει την πορεία του. Θα είχε τις απόψεις , τις αγωνίες , τις οργές του και θα έδινε καθημερινά τον αγώνα του για τη ζωή όπως εκείνος και ίσως κι άλλοι θα ήθελαν να δημιουργήσουν. Δεν πρόλαβε ποτέ όμως να κάνει τίποτε από αυτά. Τον πρόλαβε μια σφαίρα ενός «καουμπόυ» δολοφόνου με στολή.
Από τότε μου “τρυπάει το μυαλο” η φράση “και τί ήθελε στα Εξάρχεια δλδ?” και τόσα άλλα νοικυραίϊκα που ακούσαμε…
Ο Παύλος, ο Αλέξης, η Νεφέλη δεν «συναντήθηκαν» ποτέ κυριολεκτικά, σε καμία μουσική σκηνή, σε κανένα δρόμο. Είναι τόσο διαφορετικοί και είναι όμως τόσο κοντά. Τόσο δεμένοι
Ο Παύλος τραγούδαγε «έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί , υπάρχει ελπίδα», ο Αλέξης μπορεί και να το είχε ακούσει και να το είχε σιγοτραγουδησει πριν η σφαίρα του κόψει το νήμα της ζωής. Ίσως πάλι να είχε ακούσει και το «ποιοι είσαστε εσείς…».
Η Νεφέλη τα έμαθε αυτά και τον Αλέξη και τον Παύλο μεγαλώνοντας. Ήταν τυχερή, γιατί έτυχε να μη βρεθεί σε λάθος τόπο και χρόνο όπου νόμος είναι ο εκάστοτε “Ράμπο”, τυχερή γιατί τώρα μπορεί να σκέφτεται με το δικό της τρόπο, να ονειρεύεται, να διεκδικεί, να αντιστέκεται.
Αλέξη είσαι η Νεφέλη, η Μαρία, ο Άγγελος , ο Θανάσης που πρόλαβαν, που μπόρεσαν, που συνεχίζουν , ο καθένας και η κάθε μια με τον τρόπο τους.
Κι εσύ ρε Παύλο “είπες να φύγεις κάποιο βράδυ ξαφνικά” και «πού να γυρίζεις» τέτοιες μέρες που σε έχουμε ανάγκη…