Εκατοντάδες οι Ραφηνιώτες που πήγαν σήμερα στον ιερό Ναό της Αναλήψεως στη Διασταύρωση Ραφήνας, να αποχαιρετίσουν τον Αναστάσιο Κοκκολάκη π. Διευθυντή του 3ου Δημ. Σχολείου Ραφήνας “Χρυσόστομος Σμύρνης”
Ιδιαίτερη ήταν η συγκίνηση όλων όταν η Ε. Γκατσοπούλου, εκπαιδευτικός και πρόεδρος του π. του Λυκείου των Ελληνίδων Ραφήνας, αποχαιρέτησε τον κύριο Τάσο. Τον εκπαιδευτικό που αποτέλεσε το πρότυπο για τους νεώτερους εκπαιδευτικούς, αλλά και τον εκπαιδευτικό ποιυ θεωρούσε τον κάθε μαθητή δικό του παιδί!
Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος που εκφώνησε η Ε. Γκατσοπούλου
“Εμείς οι εκπαιδευτικοί του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ραφήνας “Χρυσόστομος Σμύρνης” σας αποχαιρετούμε για το ταξίδι σας στη τελευταία σας κατοικία, κοντά στο Θεό που τόσο αγαπούσατε και τιμούσατε σε όλη σας τη ζωή.
Εσείς εδώ και είκοσι περίπου χρόνια, στήσατε μαζί με τη σύζυγό σας, την κα Φωτεινή, το 3ο Δημοτικό Σχολείο, απο τα πρώτα του βήματα, με αφοσίωση, πάθος για πρόοδο, αγάπη για τα παιδιά, τιμώντας πάντα τα ιδανικά της πίστης και της πατρίδας, αλλά και άριστος οικογενειάρχης , πατέρας και σύζυγος.
Ο κ. Τάσος μετέδιδε στους μαθητές όλου του σχολείου όχι μόνο τις γνώσεις , αλλά και το ήθος και τα ιδανικά που πρέπει να φέρει κάθε Ελληνόπουλο, κάθε άνθρωπος.
Φρόντιζε το σχολείο, ήταν ανοιχτός σε κάθε πρωτοβουλία, τόσο ώστε στα χρόνια της θητείας του ως διευθυντής στο σχολείο μας να αναγνωρίζεται πως λειτουργεί ως πρότυπο.
Στεκόταν δίπλα σε κάθε παιδί, σε κάθε οικογένεια σαν να ήταν δική του.
Ανακούφιζε τον πόνο, συμβούλευε, παρότρυνε.
Πρώτος άνοιγε το σχολείο και τελευταίος αποχωρούσε.
Το αποκαλούσε και ήταν πραγματικά το δεύτερο σπίτι του.
Ακόμα και όταν συνταξιοδοτήθηκε δεν έπαυε να μας ρωτά για το σχολείο, τις δραστηριότητες, για τους μαθητές έναν-έναν.
Κάθε χρόνο θυμόταν τα παιδιά που πέρασαν απο το σχολείο και έδιναν πανελλαδικές εξετάσεις.
Νοιαζόταν πραγματικά για το πρόβλημα ή τη δυσκολία που αντιμετώπιζε το καθένα. και η χαρά του ήταν, όταν απο το σπίτι του που γειτόνευε με το σχολείο , άκουγε ακόμη το κουδούνι και τις φωνές των παιδιών στο διάλειμμα.
Για εμάς τους νεώτερους τότε εκπαιδευτικούς, αποτελούσε το πρότυπο του δασκάλου.
Αγαπούσε το λειτούργημα που ασκούσε, αγαπούσε τα παιδιά, αγαπούσε τους συναδέλφους.
Ήταν πάντα αρωγός και υποστηρικτής σε κάθε θέμα που προέκυπτε στη σχολική , αλλά και στη προσωπική μας ζωή.
Με δικαιοσύνη, ηρεμία αλλά και δυναμισμό μας συντρόφευε όλους.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις συμβουλές του, τις παραινέσεις για συνεργασία, το ανοιχτό μυαλό του, την εργατικότητά του, το παράδειγμά του, τη στήριξή του, τη μετριοφροσύνη του, τη γλυκύτητα του.
Αυτό το πράο πρόσωπό του, καθρέφτιζε την αγνή ψυχή του.
Σας αποχαιρετούμε με βαθιά θλίψη κύριε Τάσο, γιατί φύγατε πρόωρα απο κοντά μας.
Η παρουσία και το έργο σας θα στέλει φάρος στην εκπαιδευτική και την προσωπική μας πορεία.
Με δυσκολία σας αποχωριζόμαστε, αν και νομίζω , πως εκεί ψηλά οι άγγελοι του Θεού σας περιμένουν με μεγάλη χαρά.
Καλό ταξίδι κύριε Τάσο μας!
Εύη Γκατσοπούλου
Εκπαιδευτικός – Πρόεδρος παρ. Λυκείου Ελληνίδων Ραφήνας.”
