Από τον Βασίλη Νικόλαο Βιτσιλόγιαννη
Στην Πελοπόννησο, μακριά από τα μεγάλα αστικά εργαστήρια, μέσα σε έναν χώρο όπου ο ήχος της συγκόλλησης σπάει τη σιωπή, γεννιέται μια διαφορετική εκδοχή της σύγχρονης γλυπτικής. Πρωταγωνιστής της, ο Σπύρος Λεμονιάς, Μηχανολόγος Μηχανικός και ιδρυτής της Crazy Metal Sculptures, ένας δημιουργός που έχει επιλέξει να συνομιλεί με το μέταλλο όχι ως πρώτη ύλη, αλλά ως ζωντανό οργανισμό.
Η φιλοσοφία του συνοψίζεται σε μία φράση: τίποτα δεν πάει χαμένο. Βιομηχανικά εξαρτήματα, παλιά εργαλεία, ρουλεμάν και λαμαρίνες αποκτούν νέα υπόσταση μέσα από μια απολύτως χειροποίητη διαδικασία, όπου η τεχνική ακρίβεια συναντά τη σωματική εργασία και την καλλιτεχνική διαίσθηση. Δεν πρόκειται απλώς για κατασκευή, αλλά για μια σχεδόν τελετουργική πράξη μεταμόρφωσης.
Τα τελευταία χρόνια, το έργο του έχει ξεπεράσει τα όρια του μεμονωμένου γλυπτού. Ο Λεμονιάς σχεδιάζει και υλοποιεί ολοκληρωμένες αισθητικές παρεμβάσεις για καταστήματα, χώρους εστίασης, boutique ξενοδοχεία και τουριστικούς προορισμούς, προσδίδοντας σε κάθε χώρο ταυτότητα, ένταση και αυθεντικότητα. Παράλληλα, οι custom-made δημιουργίες αποτελούν βασικό πυλώνα της δουλειάς του, με κάθε παραγγελία να μετατρέπεται σε δημιουργικό διάλογο και όχι σε απλή εκτέλεση.
Η δουλειά του έχει ήδη βρει τον δρόμο της και εκτός Ελλάδας, με έργα του να φιλοξενούνται σε ιδιωτικές συλλογές στο εξωτερικό, επιβεβαιώνοντας ότι η ελληνική metal art μπορεί να σταθεί διεθνώς χωρίς εκπτώσεις στην ταυτότητά της.
Ξεχωριστή θέση στο πρόσφατο έργο του κατέχει η συνεργασία του με τη δημιουργό Δάφνη Βοτανοπούλου. Για τις ανάγκες σκηνικής παρουσίασης στο Εθνικό Θέατρο – Σχολείον της Ειρήνης Παπά, δημιούργησε ένα μεταλλικό μπούστο εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική αισθητική, ένα έργο που γεφύρωσε τη γλυπτική με το θέατρο και τη μόδα, αντιμετωπίζοντας το μέταλλο ως ενεργό αφηγηματικό στοιχείο.
Ανάμεσα στα πιο χαρακτηριστικά έργα του συγκαταλέγεται μια Μέδουσα ωμή και αφοπλιστικά αληθινή. Φτιαγμένη από λαμαρίνες και βιομηχανικά θραύσματα, μοιάζει να κινείται και να αναπνέει, προκαλώντας τον θεατή όχι να την «θαυμάσει», αλλά να τη βιώσει. Δίπλα της, μια προτομή αλόγου αποτυπώνει τη στιγμή πριν από την έκρηξη της κίνησης: δύναμη σε αναμονή, σμιλεμένη με τη μαθηματική πειθαρχία της μηχανικής και την ενστικτώδη ορμή της τέχνης.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βαριά, μεταλλική γλώσσα, βρίσκει χώρο και η τρυφερότητα. Μεταλλικά τριαντάφυλλα, δουλεμένα πέταλο-πέταλο, λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι ακόμα και το πιο σκληρό υλικό μπορεί να αφηγηθεί ιστορίες ευαλωτότητας.
Ο Σπύρος Λεμονιάς ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά δημιουργών που δεν ακολουθούν ρεύματα, αλλά διαμορφώνουν το δικό τους λεξιλόγιο. Δεν θέτει περιορισμούς στη φόρμα ή στο θέμα· μεταφράζει ιδέες σε μέταλλο, με οδηγό τη φαντασία και τη φωτιά. Τα έργα του δεν είναι απλώς αντικείμενα. Είναι αφηγήσεις σμιλεμένες σε σίδηρο — η απόδειξη ότι η τέχνη δεν υποτάσσεται στην ύλη, αλλά τη μεταμορφώνει.
