Στο Ιράν έχουμε έναν πραγματικό λαϊκό ξεσηκωμό. Αυτό αποδεικνύει η διάρκεια και η μαζικότητα των κινητοποιήσεων.
Οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στους δρόμους και είναι αντιμέτωποι με τη βία των μηχανισμών καταστολής που έχει οδηγήσει σε εκατοντάδες θανάτους δεν είναι «υποκινούμενοι» από ξένες δυνάμεις και ξένους πράκτορες, όπως προσπαθεί να πει η ίδια η κυβέρνηση του Ιράν.
Τους «υποκινούν» καταρχάς τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή η μεγάλη χώρα. Οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί την ώρα που ο πληθωρισμός καλπάζει. Προφανώς και για την κατάσταση ευθύνονται και οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί εδώ και χρόνια σε βάρος του Ιράν, όμως αυτό δεν αποτελεί συγχωροχάρτι για τις κυβερνήσεις του Ιράν που έχουν αποτύχει χρόνια τώρα να διαμορφώσουν μια καλύτερη οικονομική κατάσταση, σε μια χώρα μεγάλη και με μεγάλα ενεργειακά αποθέματα.
Όμως, την υποκινεί και ο αυταρχισμός του πολιτικού καθεστώτος του Ιράν. Χρόνια τώρα η «Ισλαμική Δημοκρατία» είναι πρωτίστως ισλαμική και σε πολύ μικρό βαθμό δημοκρατική. Η θεοκρατική λογική που επικράτησε μετά από μια από τις μεγαλύτερες λαϊκές επαναστάσεις του 20ου αιώνα, έβαλε πολύ μεγάλους περιορισμούς στις δυνατότητες δημοκρατικής επιλογής, αναγορεύοντας τους θεολόγους σε ρυθμιστές του πολιτεύματος, αλλά και επέβαλε μια ιδιαίτερα αυταρχική συνθήκη, ιδίως για τις γυναίκες. Γι’ αυτό και έχουν υπάρξει αλλεπάλληλα κινήματα διαμαρτυρίας που ζητούν ελευθερίες και τερματισμό περιοριστικών μέτρων όπως η υποχρεωτική μαντίλα για τις γυναίκες.
Ο συνδυασμός της μεγάλης κοινωνικής δυσαρέσκειας για την κατάσταση της οικονομίας, τον αυταρχισμό, την περιοριστική συνθήκη για τις γυναίκες, και της ωμής καταστολής, εξηγεί την έκταση και την αντοχή των κινητοποιήσεων, αλλά και αναδεικνύει το βαθύ αίτημα δημοκρατίας και ελευθερίας του ιρανικού λαού.
Αυτό το αίτημα και αυτόν τον αγώνα πρέπει να στηρίξουμε ολόψυχα και ένθερμα. Είναι ένας αγώνας δίκαιος που πρέπει να δικαιωθεί και μια νέα σελίδα να ανοίξει για το Ιράν και τους ανθρώπους του.
Όμως, αυτό σε καμία περίπτωση και με κανένα τρόπο δεν σημαίνει ότι τη λύση θα τη δώσουν τυχόν βομβαρδισμοί σαν κι αυτούς που υπόσχεται ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για να τιμωρήσει υποτίθεται την κυβέρνηση του Ιράν και να την πιέσει να παραχωρήσει ελευθερίες και δημοκρατία.
Τη δημοκρατία και τις ελευθερίες δεν μπορούν να τη φέρουν οι επεμβάσεις και οι βομβαρδισμοί. Δεν την έφεραν στο Ιράκ όπου οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι προσπάθησαν να εξάγουν ένοπλα δημοκρατία και οικονομία της αγοράς και το αποτέλεσμα ήταν να βυθίσουν τη χώρα στο χάος για μεγάλο διάστημα. Ούτε την έφεραν στο Αφγανιστάν, όπου μάλιστα στο τέλος, αποχώρησαν οι Αμερικανοί και επέστρεψαν θριαμβευτικά στην εξουσία οι Ταλιμπάν. Οι βομβαρδισμοί και οι επεμβάσεις απλώς θα κάνουν τη ζωή των πολιτών χειρότερη, πιθανώς θα πυροδοτήσουν δυναμικές εμφύλιας πάλης και τελικά απλώς θα κάνουν το καθεστώς ακόμη πιο αυταρχικό. Ούτε, βεβαίως αυτό που χρειάζονται οι πολίτες του Ιράν είναι κάποιος να τους «υποδείξει» τον ηγεμόνα που θα τους σώσει και μάλιστα κάποιον που να τους θυμίζει πόσο αυταρχικά ήταν τα πράγματα πριν το 1979.
Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει η διεθνής κοινότητα – ό,τι και εάν σημαίνει στις μέρες μας αυτός ο όρος – να μείνει απαθής μέχρις ότου το ιρανικό καθεστώς καταστείλει ακόμη ένα κίνημα διαμαρτυρίας; Προφανώς και όχι, αυτό που χρειάζεται είναι η μέγιστη πολιτική και διπλωματική πίεση ώστε να σεβαστεί απολύτως τα ανθρώπινα δικαιώματα και να δρομολογήσει αυθεντικά δημοκρατικές διαδικασίες στη χώρα, με ταυτόχρονη δέσμευση ότι αυτό θα σημαίνει και άρση ενός καθεστώτος κυρώσεων που τελικά μόνο δεινά για τους πολίτες του Ιράν συσσώρευσε.
in.gr
