Ένα δόντι αγελάδας που βρέθηκε θαμμένο στο Στόουνχεντζ προσθέτει μια νέα, απρόσμενη «ψηφίδα» στην ιστορία του μνημείου. Η ισοτοπική ανάλυση έδειξε ότι το ζώο πιθανότατα γεννήθηκε στην Ουαλία, ενισχύοντας τη θεωρία πως βοοειδή μπορεί να συνέβαλαν στη μεταφορά των περίφημων «μπλε λίθων» προς το Σάλσμπερι Πλέιν, σύμφωνα με ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο Journal of Archaeological Science.
Η κάτω γνάθος με τον γομφίο είχε εντοπιστεί το 1924 κοντά στη νότια είσοδο του Στόουνχεντζ. Χρονολογείται μεταξύ 2995 και 2900 π.Χ., δηλαδή στην πρώτη φάση ανέγερσης του μνημείου. Σύμφωνα με το Βρετανικό Γεωλογικό Ινστιτούτο (BGS), οι αναλύσεις αποκάλυψαν ότι το ζώο προερχόταν από γεωλογικά περιβάλλοντα με παλαιοζωικά πετρώματα – όμοια με εκείνα της Ουαλίας.
Ο ρόλος των βοοειδών στη μεταφορά των λίθων
Ο καθηγητής Μάικλ Πάρκερ Πήρσον του University College London σημειώνει: «Αυτό είναι ακόμη μια συναρπαστική ένδειξη του δεσμού του Στόουνχεντζ με τη νοτιοδυτική Ουαλία. Ανοίγει η πιθανότητα τα βοοειδή να βοήθησαν στη μεταφορά των λίθων».
Σύμφωνα με την έρευνα, η ανάλυση οξυγόνου στο δόντι έδειξε έξι μήνες ανάπτυξης, από τον χειμώνα έως το καλοκαίρι. Οι αλλαγές στη διατροφή ήταν σαφείς: τροφή από δάση τον χειμώνα, από λιβάδια το καλοκαίρι. Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, τα ισότοπα του στρόντιου δείχνουν ότι το ζώο είτε μετακινήθηκε εποχικά είτε έτρωγε τροφή που είχε εισαχθεί από διαφορετικές γεωλογικές ζώνες.
Το πιο σημαντικό στοιχείο βρέθηκε στην ανάλυση μολύβδου. Όπως εξηγεί η ερευνήτρια Τζέιν Έβανς από το BGS στον Guardian, ο μόλυβδος που είχε μπει στον οργανισμό του ζώου όταν ήταν μικρό προέρχεται από πολύ παλιά πετρώματα, άνω των 400 εκατομμυρίων ετών, τα οποία υπάρχουν κυρίως στην Ουαλία. Αργότερα, όταν η αγελάδα ήταν έγκυος, αυτός ο μόλυβδος απελευθερώθηκε ξανά από το σώμα της και πέρασε στο δόντι που μεγάλωνε τότε. Έτσι αποτυπώθηκε μόνιμα το «ίχνος» του τόπου όπου είχε ζήσει νωρίτερα.
«Συχνά οι μεγάλες αφηγήσεις κυριαρχούν γύρω από το Στόουνχεντζ», δηλώνει ο καθηγητής Ρίτσαρντ Μάντγουικ του Πανεπιστημίου Κάρντιφ. «Όμως αυτή η βιογραφική μελέτη ενός και μόνο ζώου προσφέρει μια εντελώς νέα διάσταση στην ιστορία του μνημείου».
Ένα μικρό δόντι αποδεικνύεται ικανό να φωτίσει το αίνιγμα ενός προϊστορικού μνημείου που εξακολουθεί να «μαγνητίζει» την ανθρωπότητα.
*Με πληροφορίες από: The Art Newspaper
