3ο Δημοτικό Ραφήνας
Μία μέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού.
« Από τη ρωγμή μπαίνει φως»
Του Βασίλη Μοτσάκου
Υπάρχουν στιγμές στο σχολείο που μοιάζουν μικρές και καθημερινές, ένα χαμόγελο μέσα στην τάξη, μια απορία που γεννιέται αυθόρμητα, ένα παιδικό βλέμμα που φωτίζεται όταν ανακαλύπτει κάτι καινούργιο. Κι όμως, με τον καιρό καταλαβαίνεις πως αυτές οι στιγμές είναι οι πιο ουσιαστικές. Είναι εκείνες που μένουν μέσα σου και γίνονται μνήμη, δύναμη και ελπίδα.
Με αφορμή την ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού, είχα τη χαρά να μοιραστώ με τους μαθητές της Δ´ του 3ου Δημοτικού Ραφήνας σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς μέσα από δράσεις και μικρές δραματοποιήσεις. Οδηγός μας στάθηκε το βιβλίο μου «Από τη ρωγμή μπαίνει φως», μια ιστορία που μιλά για εκείνο το φως που κρύβει κάθε παιδί μέσα του. Ένα φως που μπορεί να σταθεί απέναντι στο σκοτάδι του φόβου, της κοροϊδίας και της σιωπής. Γιατί πολλές φορές αρκεί μια μικρή ρωγμή για να περάσει μέσα της το φως της καλοσύνης, της κατανόησης και της αλληλεγγύης.
Τα παιδιά μπήκαν στους ρόλους, ένιωσαν τις ιστορίες, μίλησαν με ειλικρίνεια και μας θύμισαν ότι η αλλαγή ξεκινά συχνά από τις πιο απλές πράξεις: από ένα χέρι που απλώνεται, από μια λέξη υποστήριξης, από το θάρρος να σταθείς δίπλα σε κάποιον που το έχει ανάγκη.
Θα ήθελα όμως αυτή η στιγμή να γίνει και μια ευκαιρία να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς όλους τους ανθρώπους που αποτελούν τη μαθητική κοινότητα του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ραφήνας. Τους εκπαιδευτικούς, τη διεύθυνση, τους γονείς και, πάνω απ’ όλα, τα παιδιά. Τους τελευταίους μήνες είχα τη χαρά να βρεθώ ανάμεσά τους και να νιώσω από κοντά τη δύναμη μιας κοινότητας που στηρίζεται στον σεβασμό, τη συνεργασία και την αγάπη για το παιδί.
Και αν κάτι παίρνω μαζί μου από αυτή τη διαδρομή, δεν είναι μόνο οι δράσεις ή οι συζητήσεις της τάξης. Είναι όλες εκείνες οι μικρές, καθημερινές στιγμές με τους μαθητές μου: τα γέλια, τις απορίες, τις αυθόρμητες κουβέντες, τη σπίθα στα μάτια τους όταν ανακαλύπτουν κάτι καινούργιο. Στιγμές απλές, αλλά πολύτιμες.
Οι μαθητές μου μου έδειξαν την αγάπη τους κάθε μέρα, με τον πιο αληθινό και αυθόρμητο τρόπο που μόνο τα παιδιά ξέρουν. Και ιδιαίτερα την ημέρα του αποχαιρετισμού, όταν αυτή η αγάπη φανερώθηκε τόσο καθαρά και συγκινητικά, θυμίζοντάς μου για ακόμη μία φορά γιατί η εκπαίδευση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μάθημα∙ είναι σχέση, είναι μοίρασμα, είναι καρδιά.
Όλες αυτές τις στιγμές τις κρατώ μέσα μου σαν έναν μικρό, προσωπικό θησαυρό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της διδασκαλίας: να βλέπεις το φως να μεγαλώνει μέσα στα παιδιά και να ξέρεις πως κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ένα μικρό κομμάτι από αυτό το φως πέρασε κι από σένα.
