Λοιπόν, τι να πω. Πραγματικά είμαι συγκινημένη. Δεν προλαβαίνω να απαντώ στα «μπράβο», τα «τον έσκισες», «τον ξεφτίλισες», «του έδωσες και κατάλαβε» και τα λοιπά επαινετικά σχόλια που έλαβα μετά το τελευταίο μου άρθρο για την επιλεκτική πληροφόρηση στα ΜΜΕ της Ραφήνας και την αφωνία του αρμόδιου αντιδημάρχου Πολιτικής Προστασίας.
Βέβαια, εγώ, παιδιά, ένα πράγμα θέλω: να σηκώνουν τα τηλέφωνα. Δεν θέλω να ”σκίσω” ούτε να προσβάλλω κανέναν.Δεν είναι δα και ιεροσυλία. Δεν ζήτησα να σηκώσουν την Ακρόπολη, ένα κινητό ζητάω να σηκωθεί. Κι αν δεν μπορούν εκείνη τη στιγμή, ας καλέσουν πίσω.(Προς τιμήν της η Δ.Τσεβά μου έστειλε αμέσως SMS όταν την πήρα, ζητώντας μου να την καλέσω το πρωϊ).
Αλλά είπα κι εγώ να γράψω πέντε γραμμές για την καταγγελία, κι έγινε ο κακός χαμός. Έσπασαν τα τηλέφωνα εκείνο το βράδυ από αναγνώστες που ήθελαν να μάθουν που πήρε φωτιά. Την άλλη μέρα το πρωί, στις 7, ανοίγω μάτι – όσο να πεις, να πιούμε και έναν καφέ σαν άνθρωποι – και τι βλέπω; Άρθρο για μένα, με ονοματεπώνυμο παρακαλώ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξεπροβάλουν από τα λαγούμια όλοι οι γνωστοί – και μη εξαιρετέοι – σχολιαστές του διαδικτύου: οι παρκαδόροι των fake news, οι μαρκήσιοι της κακιάς ώρας, οι αποτυχημένοι ταξιτζήδες της πληροφορίας, οι ξεχασμένοι influencers της γειτονιάς, όλοι εκεί, χορεύοντας τον χορό των σκουπιδιών… Στην πρώτη γραμμή. Να βρίσουν. Να κράξουν. Να ξεσπαθώσουν.
Αναρωτιέμαι: Δεν δουλεύουν; Δεν έχουν κάτι να κάνουν; Ή απλώς ξυπνάνε με το ξυπνητήρι του μίσους; Με περιμένουν στη γωνία λες και χρωστάω διατροφή στην κοινή λογική.
Αλλά δεν πειράζει. Αν μη τι άλλο, είναι κι αυτό ένα ταλέντο: να σε μισούν τόσο φανατικά, χωρίς να σε ξέρουν καν. Πρέπει κάτι να κάνω πολύ καλά, για να σας τρώει τόσο η χολή. Ίσως απλώς να κάνω τη δουλειά μου. Ίσως πάλι, να κάνω τη δουλειά σας και να σας εκθέτω – και γι’ αυτό να πονάτε.
Οπότε, σας ευχαριστώ. Ειλικρινά. Για τη διαφήμιση. Για τα σχόλια. Για τα νεύρα σας. Και κυρίως, που αποδεικνύετε ότι δεν υπάρχει καλύτερο θερμόμετρο επιτυχίας από το φθόνο.
Μείνετε συντονισμένοι. Γιατί απ’ ό,τι φαίνεται, σας πονάω. Και μάλλον θα συνεχίσω.
Υ.Γ 1/Κρίμα που δεν ζει ο Freud να τους αναλάβει.
2/ Όλα τα ss της δημοσίευσης (που κατέβηκε) είναι στη διάθεσή μου, όχι για να σας εκδικηθώ, απλώς για να θυμάμαι ποιος έγραψε τι. Αυτά προς το παρόν…
Κατερίνα Τράση
