Ραφήνα του 1950: μια φωτογραφία που μυρίζει αλάτι και χώμα
Μια παλιά φωτογραφία του λιμανιού της Ραφήνας, κάπου στη δεκαετία του ’50, που δημοσίευσε ο Σήφης Πικουλίδης, είναι αρκετή για να μας ταξιδέψει σε έναν κόσμο που μοιάζει μακρινός, σχεδόν παραμυθένιος.
Η εικόνα είναι αγνώριστη: χωματόδρομοι αντί για άσφαλτο, καΐκια δεμένα πρόχειρα, μικρά σπίτια σκαρφαλωμένα στον λόφο. Η ζωή τότε κυλούσε αλλιώς· με ρυθμό που όριζε η θάλασσα και η ψαριά της μέρας. Οι άντρες γύριζαν με τα δίχτυα στους ώμους, οι γυναίκες καθάριζαν αυλές και μοίραζαν ιστορίες, τα παιδιά έτρεχαν ξυπόλητα στις αλάνες, ανάμεσα σε χώμα και μυρωδιά από αλμύρα.
Το λιμανάκι δεν είχε τίποτα από τη φασαρία του σήμερα. Μονάχα ηρεμία, κύματα που έσκαγαν ήσυχα και ένας ήλιος που έβαφε τα καΐκια χρυσά το απόγευμα. Ήταν μια Ραφήνα φτωχική, αλλά ζωντανή. Ένα ψαροχώρι που δεν ήξερε ακόμη πως μια μέρα θα γίνει πύλη για τα νησιά του Αιγαίου.
Κοιτώντας σήμερα αυτή τη φωτογραφία, νιώθεις πως σε καλεί να θυμηθείς: όχι μόνο το πώς ήταν ο τόπος, αλλά και το πώς ζούσαν οι άνθρωποι όταν η απλότητα δεν ήταν έλλειψη, αλλά καθημερινότητα.
Κάθε γωνιά, κάθε σκιά, είναι μια υπενθύμιση ότι η Ραφήνα κουβαλά ακόμα μέσα της εκείνο το ψαροχώρι – κρυμμένο πίσω από τις τσιμεντένιες προβλήτες και τα φώτα του δεύτερου σε κίνηση επιβατών λιμανιού της χώρας.
