Στον αθλητισμό, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει ποτέ, η αξία της στιγμής. Και εκεί, στο Mossel Bay της Νότιας Αφρικής, γράφτηκε μια από αυτές τις στιγμές που μένουν χαραγμένες, όχι γιατί είναι θορυβώδεις, αλλά γιατί είναι αληθινές.
Ο Θάνος Σπαντούρος, ένα παιδί που ακόμη χτίζει τον δρόμο του, κατάφερε κάτι σπάνιο, κάτι που δεν εμφανίζεται συχνά στα κιτάπια του ελληνικού αθλητισμού. Να ανέβει δύο φορές στο βάθρο ατομικού αγωνίσματος στο ίδιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της UIPM.
Πρώτα το ασημένιο στο Biathle, το απαιτητικό τρέξιμο–κολύμβηση–τρέξιμο.
Και ούτε δύο μέρες μετά, σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα, σαν να μην είχε καεί το κορμί του από την ένταση, ξανά στο βάθρο, αυτή τη φορά με το χάλκινο στο Triathle, στο εκρηκτικό τρίπτυχο κολύμβησης, τρεξίματος και σκοποβολής. Και τα δύο στη κατηγορία των Νέων-Ανδρών.
Δύο αγωνίσματα. Μία διοργάνωση. Δύο μετάλλια. Απλές λέξεις, δύσκολες πράξεις.
Για να καταλάβει κανείς τη σπανιότητα, αρκεί να ξεφυλλίσει την ιστορία. Σπάνια Έλληνες έχουν καταφέρει δύο ατομικά βάθρα στο ίδιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, τόσο σπάνια που τα ονόματα που συναντά κανείς είναι τεράστιας εμβέλειας.
Ο Σπύρος Γιαννιώτης, ο ασυναγώνιστος της ανοιχτής θάλασσας.
Η Άννα Κορακάκη, η Ολυμπιονίκης που έγραψε τη δική της εποποιία στα σκοπευτήρια του κόσμου.
Και ας το ξεκαθαρίσουμε όπως αρμόζει, οι πορείες αυτών των δύο δεν συγκρίνονται με τίποτα. Είναι τιτάνες, σύμβολα, ορόσημα του ελληνικού αθλητισμού. Τα επιτεύγματά τους βρίσκονται σε άλλα ύψη, άλλες ατμόσφαιρες.
Το όνομα του Θάνου Σπαντούρου δεν τοποθετείται δίπλα τους ως εξίσωση, θα ήταν άτοπο και άδικο. Τοποθετείται εκεί ως γεγονός, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ότι δηλαδή κι εκείνος πέτυχε κάτι που ελάχιστοι Έλληνες έχουν βιώσει, στο ίδιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατάφερε να ανέβει δύο φορές στο βάθρο σε ατομικό αγώνισμα.
Και πίσω από αυτή τη στιγμή κρύβονται πράγματα που δε γράφονται εύκολα. Προπονήσεις που δεν τελειώνουν ποτέ, σχολείο, αγωνίες, ταξίδια, συνθήκες που τσακίζουν μεγάλους αθλητές, όχι παιδιά. Μια εσωτερική μάχη που μόνο όσοι έχουν φορέσει νούμερο κούρσας καταλαβαίνουν. Και όμως, εκεί στη μακρινή Νότια Αφρική, μέσα στον αέρα του ωκεανού και στην ανελέητη ζέστη, ο Θάνος Σπαντούρος στάθηκε όρθιος.
Δύο φορές. Σε δύο διαφορετικά ατομικά αγωνίσματα.
Σε ένα Παγκόσμιο.
Δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι σύγκριση. Είναι απλώς η καταγραφή μιας μεγάλης στιγμής για ένα παιδί που έχει μπροστά του δρόμο μακρύ, δύσκολο, αλλά γεμάτο δυνατότητες.
Και σε έναν κόσμο που συχνά μετράει μόνο αριθμούς, εκείνος, αυτή τη φορά,
μέτρησε μετάλλια. Και όπως θα έλεγε ο Λουντέμης, ίσως, κάπου μέσα του, να μέτρησε και τα άστρα.
