«Οι Thompson Twins ήταν ένα επταμελές, ετερόκλητο συγκρότημα με βάση την κιθάρα που ζούσε σε ένα καταληφθέν κτίριο όταν γνώρισα την Alannah Currie, η οποία επίσης ζούσε σε ένα κτίριο κατάληψης στο Λονδίνο» λέει ο Tom Bailey, τραγουδιστής, συνθέτης, μπάσο, κιθάρα και πλήκτρα στον Guardian και συνεχίζει:
«Ήταν μέλος ενός αναρχικού συγκροτήματος αυτοσχεδιασμού, των Unfuckables, που σαφώς δεν προορίζονταν για το Top of the Pops, αλλά υπήρχε κάτι πολύ συναρπαστικό σε αυτήν. Όταν την προσκάλεσα να εμφανιστεί στο τέλος μιας συναυλίας των Thompson Twins, έκλεψε την παράσταση».
Έγιναν τρίο
«Μειώσαμε το συγκρότημα σε τρίο με την Alannah, τον Joe Leeway, πλήκτρα, κρουστά, φωνητικά και εμένα. Ξαφνικά ήμασταν ένα αναγνωρίσιμο τρίο που χωρούσε σε ένα αυτοκίνητο» εξηγεί ο Tom Bailey.
«Αφού αγόρασα ένα συνθεσάιζερ, το κομμάτι μας In the Name of Love έγινε επιτυχία στα κλαμπ και άνοιξε τις πόρτες στην Αμερική. Μέχρι τότε, πάντα ελπίζαμε αόριστα ότι η μουσική μας θα είχε επιτυχία, αλλά μετά από αυτό σκεφτήκαμε: “Γιατί να μην την σχεδιάσουμε έτσι ώστε να έχει επιτυχία;”».
Αργό, ειλικρινές, πιο συναισθηματικό
«Το Hold Me Now δημιουργήθηκε αφού είχαμε πάει να γράψουμε τραγούδια σε κάποιο σπίτι και είχαμε μια δημιουργική διαφωνία που εξελίχθηκε σε προσωπικές προσβολές. Αλλά πίσω από αυτό υπήρχε πραγματική αγάπη και μια σχέση που κρατούσαμε μυστική από τον Τύπο. Σύντομα τα βρήκαμε και αμέσως γράψαμε το Hold Me Now για αυτή τη διαδικασία. Το τραγούδι δημιουργήθηκε πολύ εύκολα. Φαινόταν πιο ώριμο από τα clubby κομμάτια. Ήταν πιο αργό, ειλικρινές, πιο συναισθηματικό, και το γεγονός ότι αφορούσε πραγματικά πράγματα του έδινε αυθεντικότητα» συνεχίζει ο Bailey.
«Ήθελα να το ηχογραφήσω το συντομότερο δυνατό, αλλά ο Alex Sadkin, ο παραγωγός, δεν ήταν διαθέσιμος, οπότε πήγα στα RAK Studios και ηχογράφησα το μεγαλύτερο μέρος του μόνος μου, κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ πριν. Ο Alex ήρθε στο τέλος και ήθελε να ξανακάνει μερικά από τα φωνητικά.
»Ο Joe και εγώ μοιραστήκαμε τα μέρη των φάλσετο. Ξέραμε ότι είχαμε κάτι καλό, γιατί όλοι όσοι το άκουσαν είπαν ότι θα γινόταν μεγάλη επιτυχία, συμπεριλαμβανομένου και του BBC».
Ένα χριστουγεννιάτικο Νο 1
«Το κυκλοφορήσαμε τον Νοέμβριο του 1983, γιατί εκείνη την εποχή όλοι ήθελαν ένα χριστουγεννιάτικο Νο 1. Ήμασταν μακριά, ηχογραφούσαμε στο Compass Point στις Μπαχάμες, όταν κυκλοφόρησε το Hold Me Now και είχαμε πολύ λίγη επαφή με τον έξω κόσμο. Βγήκαμε από αυτές τις ηχογραφήσεις και το βρήκαμε να ανεβαίνει στα charts, και μετά έγινε αυτό το γιγάντιο hit» καταλήγει στην αφήγησή του στον Guardian ο Tom Bailey.
«Όταν ο Tom με πήγε με το αυτοκίνητο στο μετρό, τα βρήκαμε αμέσως. Εκείνη την εποχή, πολλές μπάντες προέρχονταν από την σκηνή των καταληφθέντων κτιρίων: είχες δωρεάν στέγη, ταξίδευες με το μετρό και είχες την ελευθερία να περιπλανιέσαι στο Λονδίνο»
Τα βρήκαμε αμέσως
«Θυμάμαι ένα φορτηγάκι να σταματά έξω με όλο αυτό τον εξοπλισμό και όλη την μπάντα να μετακομίζει σε ένα πραγματικά άθλιο καταληφθέν κτίριο απέναντι από το δικό μου» λέει η Alannah Currie, τραγουδίστρια, συνθέτρια, κρουστά, διηγούμενη στον Guardian την ιστορία από τη δικιά της πλευρά και συνεχίζει:
«Όταν ο Tom με πήγε με το αυτοκίνητο στο μετρό, τα βρήκαμε αμέσως. Εκείνη την εποχή, πολλές μπάντες προέρχονταν από την σκηνή των καταληφθέντων κτιρίων: είχες δωρεάν στέγη, ταξίδευες με το μετρό και είχες την ελευθερία να περιπλανιέσαι στο Λονδίνο».
Είμασταν άγριες φεμινίστριες
«Οι Unfuckables έκαναν μόνο μία συναυλία, αλλά ήμασταν άγριες φεμινίστριες που γεμίζαμε αυγά με μαύρη μπογιά και τα πετάγαμε σε σεξιστικές διαφημίσεις. Ήμασταν ατρόμητες» τονίζει η Alannah Currie.
«Όταν μπήκα στους Twins, είχαμε μόνο η μία την άλλη, οπότε το παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις. Ήμουν γυναίκα μουσικός σε μια εποχή που δεν υπήρχαν πολλές και ο Joe ήταν μαύρος, οπότε περάσαμε δύσκολες στιγμές» προσθέτει.
Να κάνουμε ό,τι θέλουμε
«Όλοι επικεντρώνονταν στον Tom, που είχε κλασική εκπαίδευση, ενώ εμείς ήμασταν βρώμικοι πανκ. Αλλά πάντα προσπαθούσαμε να βρούμε το κοινό έδαφος μεταξύ μας. Θυμάμαι που καθόμασταν όλοι μαζί και αποφασίζαμε ότι θέλαμε να γίνουμε ένα νέο είδος μπάντας – τα συνθεσάιζερ και τα drum machine μας έδιναν απίστευτη ελευθερία» περιγράφει η Currie.
«Αφού ήμασταν άφραγκοι για τόσο καιρό, ξαφνικά μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι θέλαμε: να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε καταπληκτικούς δίσκους».
Αλλόκοτα ξέφρενα
«Το Hold Me Now είναι βασικά ένα γράμμα από μένα προς τον Tom, και από αυτόν προς εμένα, με παρεμβάσεις από τον Joe. Ποτέ δεν είχα “μια φωτογραφία καρφωμένη στον τοίχο μου”, αλλά αυτός ο στίχος εμπνεύστηκε από μια φωτογραφία από φωτογραφικό θάλαμο με εμένα και τον Tom να φιλιόμαστε, την οποία φύλαγα μέσα στο τετράδιό μου» συνεχίζει η Alannah Currie.
«Σημείωσα τους περισσότερους στίχους σαν ερωτική επιστολή, ένα από αυτά τα αλλόκοτα ξέφρενα πράγματα που κάνεις για να ανακαλύψεις τι πραγματικά σκέφτεσαι. Στη συνέχεια, προσαρμόσαμε τους στίχους σαν να προέρχονταν από τον Tom, επειδή θα τους τραγουδούσε αυτός».
Από καρδιάς
«Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που ήταν απολύτως από καρδιάς. Τότε το τραγούδι φάνηκε να παίρνει ζωή από μόνο του. Ήταν μια τεράστια, πομπώδης, οδυνηρή αλλά τρελά υπέροχη περίοδος στη ζωή μας. Ο Tom και εγώ έχουμε δύο παιδιά μαζί, αλλά αν και δεν είμαστε πλέον ζευγάρι, ούτε μπάντα, οι τρεις μας είμαστε σαν οικογένεια και διατηρούμε επαφή. Περιστασιακά, ακούω το Hold Me Now να παίζει κάπου και η καρδιά μου απλά λέει “Ωχ”».
*Το Industry & Seduction: A Thompson Twins Collection είναι τώρα διαθέσιμο σε πολυτελές σετ τριών CD, σετ δύο έγχρωμων βινυλίων LP και CD. Ο Tom Bailey περιοδεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Σεπτέμβριο.
*Με στοιχεία από theguardian.com
