Δίχτυα στην ομογένεια απλώνει η Μαρία Καρυστιανού, αναζητώντας στήριξη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για το πολιτικό της εγχείρημα. Μέσω εκπροσώπου της η κα Καρυστιανού απευθύνεται σε ομογενειακές οργανώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, εκφράζοντας την επιθυμία να συναντηθεί με τους επικεφαλής τους. Μάλιστα στην επιστολή με την οποία εκφράζεται το σχετικό αίτημα, αναφέρεται ως θέμα η …ανάταση του έθνους!
Συγκεκριμένα η ομάδα Καρυστιανού ζητεί, «διερεύνηση της δυνατότητας περαιτέρω συνεργασίας ( σ.σ. με τις ομογενειακές οργανώσεις) προς το βασικό μας ζητούμενο: Την ανάταση του έθνους».
Από την πλευρά τους, πάντως, αρκετοί ομογενείς είναι επιφυλακτικοί στο να στηρίξουν ηθικά και οικονομικά την κα Καρυστιανού.
Άλλωστε και πέρυσι είχε αποφασιστεί να μην παραβρεθεί η πρόεδρος Μαρία στην παρέλαση για την Ελληνική ημέρα Ανεξαρτησίας στη Νέα Υόρκη, πριν ακόμα κάνει γνωστές τις προθέσεις της για πολιτική καριέρα.
Έκρηξη στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ: Η σχετική ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:
«Υπάρχουν φορές που τα λόγια δεν μπορούν να βγουν ως λέξεις… Μόνο ως κραυγή… Είναι αυτό το «γιατί». Και αυτό το «όχι πάλι άδικοι, μαρτυρικοί θάνατοι».
Κάθε δυστύχημα αποκαλύπτει τραγικές ευθύνες! Γιατί θα μπορούσε να αποφευχθεί! Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του Κράτους οφείλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους! Να διασφαλίζουν συμμόρφωση με τη νομοθεσία! Τα μέτρα ασφάλειας και προστασίας της ανθρώπινης ζωής δεν είναι θεωρίες για να μένουν στα χαρτιά, είναι η ουσία και η απόδειξη ότι ένα Κράτος λειτουργεί και φροντίζει τους πολίτες του.
Πόσα εργατικά ατυχήματα… Πόσοι θάνατοι από τροχαία…57 θάνατοι στο τρένο των Τεμπών. 2 θάνατοι από τις πρόσφατες βροχοπτώσεις… Άδικοι θάνατοι που μας φέρνουν μπροστά στον ανείπωτο πόνο.
Εύχομαι γρήγορα να βγει στο φως η αλήθεια! Και σε περίπτωση που αποδειχθεί οποιαδήποτε παράβαση του νόμου, οι υπεύθυνοι να τιμωρηθούν.
Κάποια σπίτια πάλι έκλεισαν και κάποια παιδιά δεν θα ξανανιώσουν ΑΥΤΟ… το χάδι… ΑΥΤΟ το φιλί… το μοναδικό…, της μάνας. Η ψυχή μου στέκεται δίπλα σε αυτόν τον ανείπωτο πόνο. Τον γνωρίζω καλά…
Γλυκές μανούλες, νέες γυναίκες που μετράτε ήδη μια μέρα στους ουρανούς. Μακριά απ’ ό,τι αγαπήσατε.
Εύχομαι δύναμη και αγάπη στους ανθρώπους που μένουν πίσω, για να αντέξουν τον πόνο και το ατελείωτο κενό. Και είμαι δίπλα τους σε ό,τι χρειαστούν για τη δικαίωση των αγαπημένων τους»
