Η πραγματικότητα καμιά φορά δεν είναι απλώς σκληρή — είναι σχεδόν ειρωνική με τον πιο σκοτεινό τρόπο. Στη Θεσσαλονίκη, ο κύκλος της οπαδικής βίας έκλεισε ξανά πάνω σε ένα νέο παιδί, τον Κλεομένη Αλήτσιο, με έναν τρόπο που αφήνει πίσω του κάτι πολύ πιο βαρύ από μια είδηση: ένα σύμβολο που δεν λειτούργησε ποτέ.
Λίγα χρόνια πριν, το 2022, ο ίδιος στεκόταν με ένα πανό στα χέρια. Ένα μήνυμα απλό, σχεδόν αυτονόητο: «Άλκη να είσαι ο τελευταίος – Δεν ξεχνάμε», αναφορά στη δολοφονία του Άλκης Καμπανός.
Και όμως, δεν ήταν.
Μια φωτογραφία που πονάει περισσότερο τώρα
Η εικόνα που ήρθε ξανά στο φως —δημοσιευμένη από τον καθηγητή του— δείχνει τον Κλεομένη με μπλούζα του ΠΑΟΚ να κρατά το πανό. Δίπλα του, ένας συμμαθητής με μπλούζα του Άρη. Δύο παιδιά, δύο ομάδες, μηδέν μίσος.
Εκείνη τη στιγμή, η εικόνα έμοιαζε με υπόσχεση. Σήμερα μοιάζει με προειδοποίηση που αγνοήθηκε.
«Δεν θα είναι ο τελευταίος»
Ο καθηγητής του, Γιάννης Λαθήρας, μίλησε δημόσια, και τα λόγια του κόβουν περισσότερο από κάθε τίτλο:
«Φοβάμαι ότι δεν θα είναι ο τελευταίος ούτε ο Κλεομένης».
Δεν είναι υπερβολή. Είναι μια διαπίστωση που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που μια τέτοια τραγωδία επιστρέφει. Και επιστρέφει συχνά.
Στην κηδεία του νεαρού, συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι του αθλητισμού βρέθηκαν για να πουν το τελευταίο αντίο. Αλλά η αίσθηση που έμεινε δεν ήταν μόνο θλίψη — ήταν και κάτι πιο άβολο: αποτυχία.
Όταν το μήνυμα δεν φτάνει ποτέ
Η ιστορία αυτή έχει μια σχεδόν τραγική συμμετρία. Ένα παιδί που ζητούσε να τελειώσει η βία, έγινε κομμάτι της.
Και εδώ είναι το πρόβλημα, χωρίς ωραιοποίηση: η οπαδική βία δεν είναι «εκτροπή». Είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ένα σύστημα έντασης, ταυτότητας και θυμού που δεν έχει πραγματικά ελεγχθεί.
Οι καμπάνιες, τα πανό, τα hashtags — όλα καλά. Αλλά όταν δεν αλλάζει η κουλτούρα, μένουν σύμβολα χωρίς αντίκρισμα.
Η σιωπηλή ερώτηση
Πόσα «τελευταία θύματα» θα υπάρξουν ακόμη;
Η ιστορία του Κλεομένης Αλήτσιος δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι καθρέφτης. Και δείχνει κάτι που δεν μας αρέσει να βλέπουμε: ότι, παρά τα σοκ, η κοινωνία δεν έχει λύσει το πρόβλημα — απλώς το συνηθίζει.
Και όταν μια κοινωνία συνηθίζει τη βία, το επόμενο θύμα δεν είναι ποτέ «απρόβλεπτο». Είναι θέμα χρόνου.
