Πολλοί άνθρωποι, όταν σκέφτονται μια δυνατή σχέση, φαντάζονται δύο ανθρώπους που είναι συνεχώς μαζί, που κάνουν τα πάντα από κοινού, που μοιράζονται κάθε πλευρά της ζωής τους… Υπάρχει πράγματι κάτι όμορφο σε αυτή την εικόνα. Όμως οι σχέσεις δεν χτίζονται μόνο πάνω στην εγγύτητα. Χτίζονται και πάνω στην ελευθερία.
Γιατί η πραγματική συντροφικότητα δεν σημαίνει ότι οι δύο άνθρωποι σταματούν να εξελίσσονται ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Σημαίνει ότι συνεχίζουν να αναπτύσσονται, έχοντας δίπλα τους κάποιον που δεν φοβάται αυτή την ανάπτυξη.
Δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν αγαπάμε έναν άνθρωπο, συχνά θέλουμε να τον κρατήσουμε κοντά μας. Κι αυτό είναι φυσιολογικό. Μερικές φορές όμως, πίσω από αυτή την ανάγκη κρύβεται και ένας φόβος:
«Αν αλλάξει πολύ;»
«Αν προχωρήσει μπροστά και πάψει να με χρειάζεται;»
«Αν ανακαλύψει νέες πλευρές του εαυτού του που τον απομακρύνουν από εμένα;»
Και τότε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε πάντα, μπορεί να αρχίσουμε να βάζουμε εμπόδια. Όχι απαραίτητα με φανερή αντίθεση. Πιο συχνά με μικρές αποθαρρύνσεις, ειρωνείες, αμφισβήτηση ή διαρκή υπενθύμιση των δυσκολιών.
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ξεκινήσουν μια νέα δραστηριότητα, να σπουδάσουν κάτι, να αλλάξουν επαγγελματική πορεία, να αφιερώσουν χρόνο σε ένα όνειρο ή σε μια βαθύτερη προσωπική αναζήτηση. Και πολλές φορές το πρώτο βλέμμα που αναζητούν είναι αυτό του συντρόφου τους. Όχι γιατί χρειάζονται άδεια. Αλλά γιατί χρειάζονται στήριξη.
Χρειάζονται να νιώσουν ότι ο άνθρωπος που αγαπούν μπορεί να χαρεί με την εξέλιξή τους αντί να την αντιμετωπίσει σαν απειλή.
Οι πιο υγιείς σχέσεις δεν είναι εκείνες όπου οι δύο άνθρωποι μένουν αμετάβλητοι για να προστατεύσουν τη σταθερότητα της σχέσης. Είναι εκείνες όπου ο καθένας έχει χώρο να εξελίσσεται και ταυτόχρονα η σχέση προσαρμόζεται, μεγαλώνει και εξελίσσεται μαζί τους.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι στατικός. Οι ανάγκες αλλάζουν. Τα ενδιαφέροντα αλλάζουν. Οι επιθυμίες μεταμορφώνονται. Και μια ζωντανή σχέση χρειάζεται να μπορεί να χωρέσει αυτές τις αλλαγές.
Η αληθινή αγάπη δεν λέει: «Μείνε όπως είσαι για να νιώθω ασφαλής.»
Λέει: «Γίνε αυτό που έχεις ανάγκη να γίνεις και θα προσπαθήσω να περπατήσω δίπλα σου όσο καλύτερα μπορώ.»
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι πάντα εύκολα ή ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει μια βαθιά επιθυμία να δεις τον άλλον να ανθίζει. Ακόμα κι αν η ανάπτυξή του απαιτεί χρόνο, αλλαγές ή αναπροσαρμογές μέσα στη σχέση.
Ίσως τελικά ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί να προσφέρει ένας σύντροφος να είναι ο χώρος. Όχι η απόσταση. Ο χώρος. Ο χώρος να αναπνεύσεις. Να δοκιμάσεις. Να εξελιχθείς. Να κάνεις λάθη. Να ανακαλύψεις νέες πλευρές του εαυτού σου. Και να ξέρεις ότι ο άνθρωπος που αγαπάς δεν στέκεται απέναντί σου ως κριτής ή αντίπαλος, αλλά δίπλα σου ως συνοδοιπόρος.
Γιατί υπάρχουν σχέσεις που μικραίνουν τους ανθρώπους. Και υπάρχουν σχέσεις που τους μεγαλώνουν. Στις πρώτες, ο ένας φοβάται την εξέλιξη του άλλου. Στις δεύτερες, η χαρά του ενός γίνεται χαρά και του άλλου. Και τότε συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο: Δύο άνθρωποι δεν μένουν μαζί επειδή περιορίζουν ο ένας τον άλλον. Μένουν μαζί επειδή επιτρέπουν ο ένας στον άλλον να γίνει περισσότερο ο εαυτός του. Και ίσως αυτή να είναι μία από τις βαθύτερες μορφές αγάπης.
Όχι να κρατάς τον άλλον εκεί που είναι. Αλλά να τον βοηθάς να πάει εκεί όπου τον καλεί η καρδιά του.
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
