Εκατόν εξήντα χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, ο Σύλλογος Κρητών Ραφήνας – Πικερμίου τίμησε τη μνήμη των ανθρώπων του με μια παράσταση που μας συγκίνησε βαθιά.
Το βράδυ του Σαββάτου 21 Νοεμβρίου 2026, στο αμφιθέατρο του Λυκείου Ραφήνας, ο κρητικός χορός έγινε η φωνή μιας ιστορίας που ακόμη μας αγγίζει. Με την παράσταση «Εν τω μέσω της νεκρικής σιγής», ο Σύλλογος Κρητών Ραφήνας – Πικερμίου έφερε στη σκηνή το Αρκάδι του Νοεμβρίου του 1866 και μας κάλεσε να σταθούμε για λίγο κοντά στους ανθρώπους που έζησαν εκείνες τις ώρες. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου, με ελεύθερη είσοδο.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με τρισάγιο που τελέσθηκε από τον πατέρα Δημήτριο Μπακόπουλο του Ι.Ν Παντοβασίλισσας Ραφήνας. Τον λόγο πήρε ο Πρόεδρος του Συλλόγου Θεόδωρος Λαμπράκης ο οποίος και υποδέχθηκε τον κόσμο και αμέσως μετά ο πατέρας Βησσαρίων από τον Ι.Ναό Αγίου Ιωάννη Νέου Βουτζά, ο οποίος με μεστό λόγο μας εξιστόρησε τα γεγονότα.


Αυτό που μας συγκλόνισε ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο χορός συμμετείχε στην αφήγηση. Πλάι στον θεατρικό λόγο, τη μουσική και τα δρώμενα, τα βήματα και οι κινήσεις έδιναν μορφή στην αγωνία, στον φόβο, στην πίστη και στην αποφασιστικότητα. Έτσι, η θυσία για την ελευθερία απέκτησε ανθρώπινο μέτρο. Πίσω από το γεγονός που μάθαμε ως Ιστορία, μπορούσαμε να σκεφτούμε τους ανθρώπους που φοβήθηκαν και έπρεπε, παρ’ όλα αυτά, να αποφασίσουν πώς θα σταθούν μπροστά σε όσα συνέβαιναν.

Την έρευνα και τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Γιάννης Μεγαλακάκης, ερευνητής, συγγραφέας και δάσκαλος κρητικών χορών, με 35 χρόνια ενεργής παρουσίας στους συλλόγους Κρητών. Μαζί με τα μέλη του τοπικού Συλλόγου που συμμετείχαν στη σκηνή, έδωσε στην κρητική παράδοση έναν ουσιαστικό ρόλο. Μέσα από τον χορό, μια ιστορία που μας χωρίζει από το παρόν κατά 160 χρόνια μάς έφερε αντιμέτωπους με ένα ερώτημα που παραμένει δύσκολο: πόσο μπορεί να κοστίσει στον άνθρωπο η υπεράσπιση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειάς του;
Θερμά συγχαρητήρια στον Γιάννη Μεγαλακάκη, στον πρόεδρο του Συλλόγου Θεόδωρο Λαμπράκη, στα μέλη που ανέβηκαν στη σκηνή και σε όλους τους συντελεστές. Εκείνο που κρατήσαμε φεύγοντας ήταν η αίσθηση πως, για ένα βράδυ, ήρθαμε λίγο πιο κοντά στους ανθρώπους του Αρκαδίου. Ρεπορτάζ Κατερίνα Τράση
Δείτε πολλές φωτογραφίες πατώντας εδώ































