Συγκλονισμένo το Κορωπί και η Αρτέμιδα,η εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και οι τοπικές μας κοινωνίες , από τον θάνατο της 52χρονης καθηγήτριας Αγγλικών, Μαρίας Μαργώνη η οποία είχε συνδέσει τη ζωή της ολόκληρη με την προσφορά στα παιδιά.
Μητέρα ενός κοριτσιού 11 μόλις χρονών η Μαρία Μαργώνη υπηρέτησε με συνέπεια τη δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση για περίπου είκοσι χρόνια ενώ τα τελευταία 15 βρισκόταν στο πλευρό των μαθητών του Εσπερινού ΕΠΑΛ Κορωπίου.
Παρά το γεγονός ότι αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας τα τελευταία 11 χρόνια, ουδέποτε έδωσε το παραμικρό δικαίωμα ούτε χρησιμοποίησε ως άλλοθι για την ασθένειά της, αποδεικνύοντας καθημερινά τη γενναιότητα με την μαχόταν την επάρατο από την οποία τελικά έμελλε να νικηθεί την Τρίτη.
Κάτοικος Βραυρώνας ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους μαθητές και στους συναδέλφους της, υπεύθυνη και ευσυνείδητη εκπαιδευτικός και άνθρωπος χαμηλών τόνων, τόνισε στο notioanatolika.gr, συντετριμμένη η διευθύντρια του Εσπερινού ΕΠΑΛ Κορωπίου, Νινέττα Μωυσή.
Στο πλευρό της μέχρι την τελευταία στιγμή βρίσκονταν ο σύζυγός της Βαγγέλης, η αδελφή της αλλά και όλοι οι συγγενείς και φίλοι της.
Η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου επί της λεωφόρου Βραυρώνος όπου τελέστηκε, το μεσημέρι της Τετάρτης, η εξόδιος ακολουθία της διακεκριμένης εκπαιδευτικού ήταν κατάμεστη από μαθητές της οι οποίοι βρίσκονταν σε κατάσταση σοκ από τη στιγμή που έμαθαν το θλιβερό νέο καθώς και οι συνάδελφοί της οι οποίοι είχαν μόνον καλά λόγια να πουν γι’ αυτήν!
Η απώλεια της Μαρίας Μαργώνη αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην εκπαιδευτική κοινότητα του Εσπερινού ΕΠΑΛ Κορωπίου!
Σε ανάρτηση στο προφίλ του Εσπερινού ΕΠΑΛ Κορωπίου το οποίο υπηρέτησε με ξεχωριστό ζήλο αναφέρονται τα εξής:
«Τούτη η στιγμή είναι από αυτές που παγώνει το μυαλό, το βλέμμα και το στόμα και ψάχνουν τα συναισθήματα να βρουν τις λέξεις και οι λέξεις τον τρόπο να αρθρωθούν. Είναι από τις στιγμές που η ζωή δε αφήνει άλλη επιλογή, παρά να διαχειριστούμε την απώλεια και τη θλίψη που τη συνοδεύει.
Αγαπημένη μας ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ, ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ, ΦΙΛΗ ΜΑΡΙΑ (Μαργώνη ), φαντάζει αδιανόητο το σχολείο χωρίς εσένα. Το κενό που αφήνεις δυσαναπλήρωτο και η πίκρα που το συνοδεύει ανείπωτη.
Ξέρουμε ότι μας ακούς τώρα. Γι’ αυτό σε ευχαριστούμε από τα βάθη της ψυχής μας για το έργο σου, την προσφορά σου, το γέλιο σου και γενικά την παρουσία σου όλα αυτά τα χρόνια στο σχολείο μας. Να ξέρεις ότι θα είσαι πάντα κοντά μας εκεί… στο γραφείο σου, στην έδρα , στην προσευχή, στις εκδρομές.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΜΑΡΙΑ !!!
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ».
