Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω…
Από το Σικάγο το 1886, στη Δράμα το 1888, στο αιματοκύλισμα από το φασιστικό δικτατορικό καθεστώς Μεταξά των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης το ’36, στους 200 εκτελεσμένους από τους Ναζί και τους Έλληνες συνεργάτες τους στην Καισαριανή το ’44 και το Σουκατζίδη, στον Αλέκο Παναγούλη το ’76…
το σπάραγμα της μάνας πάνω από το δολοφονημένο της σπλάχνο, ανατριχιάζει…
Σήμερα, ίσως περισσότερο από ποτέ, με τα εργασιακά δικαιώματα να εξαφανίζονται, το 8ωρο να γίνεται στόχος στην «ευλογημένη» ανάπτυξη και την ευελιξία τάχα της αγοράς, το κοινωνικό κράτος να εξαϋλώνεται δεν είναι απλά απότιση φόρου τιμής, μνήμη και αναστοχασμός.
Είναι παρακαταθήκη αγώνα απέναντι στη ζούγκλα που σχεδιάζεται για τα παιδιά που έρχονται. Τα παιδιά μας.
Για όλους μας και κάθε έναν ξεχωριστά.
Μέρα Μαγιού μου μίσεψες …
Καλό μήνα, Καλή Ανάσταση σε όλους μας
