Στην Ελλάδα το παράδοξο δεν είναι ποτέ έκπληξη∙ είναι σχεδόν παράδοση. Η Αρτέμιδα, μια περιοχή που παλεύει καθημερινά με το κυκλοφοριακό χάος και έναν δρόμο που δεν συγχωρεί λάθη, βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο μετά το φρικτό τροχαίο που στοίχισε τη ζωή σε έναν 24χρονο. Μέσα στον θόρυβο του πένθους, έσκασε στην επιφάνεια ένα διοικητικό «μαργαριτάρι» που μυρίζει… 1962.
Η λεωφόρος Αρτέμιδος, ο κεντρικός άξονας της πόλης, σύμφωνα με βασιλικό διάταγμα που παραμένει ακόμη ενεργό, θεωρείται εθνική οδός. Ναι, ο δρόμος με τα φανάρια που δεν συντονίζονται, τα στενά πεζοδρόμια, τις δουλειές που ανοίγουν πάνω στο οδόστρωμα, την καθημερινή κυκλοφοριακή συμφόρηση και την απουσία στοιχειωδών προδιαγραφών ασφαλείας… τυπικά αντιμετωπίζεται όπως οι δρόμοι που ενώνουν πόλεις και νομούς.
Αν αυτό ακούγεται σαν κακό ανέκδοτο, δεν είναι. Είναι απλώς ελληνική γραφειοκρατία που κοιμάται πάνω σε χαρτιά εξήντα χρόνων.
Η επιχειρηματίας Φωτεινή Τσούρη θυμίζει ότι πριν από λίγα χρόνια είχε γίνει σοβαρή προσπάθεια από επαγγελματίες της περιοχής για να αλλάξει το καθεστώς της λεωφόρου. Το σημερινό νομικό πλαίσιο επηρεάζει τα πάντα: τη σήμανση που επιτρέπεται, τα μέτρα ασφαλείας που μπορούν να τοποθετηθούν, την ανάπτυξη οικιών και καταστημάτων. Με άλλα λόγια, κρατά τη Λούτσα «κολλημένη» σε μια εποχή όπου η περιοχή δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή της εικόνα.
Παρά τις πιέσεις, τις εισηγήσεις και το κοινό αίσθημα πως πρόκειται για μια αυτονόητη διόρθωση, η δημοτική αρχή τότε δεν προχώρησε σε καμία ενέργεια. Το διάταγμα του ’62 συνέχισε να κρέμεται πάνω από την πόλη σαν ξεχασμένη πινακίδα.
Τώρα, όμως, μετά το πρόσφατο δυστύχημα και την ξεκάθαρη επικινδυνότητα της λεωφόρου Αρτέμιδος, το θέμα επιστρέφει δυναμικά στο τραπέζι. Το δημοτικό συμβούλιο αναμένεται να το συζητήσει ξανά – και αυτή τη φορά δύσκολα θα υπάρξει δικαιολογία για άλλη καθυστέρηση.
Η επικαιροποίηση ενός δρόμου δεν είναι απλή τεχνική λεπτομέρεια. Είναι ζήτημα ζωής, λογικής και, κυρίως, σεβασμού προς μια περιοχή που έχει αλλάξει δραματικά από το 1962. Κάποτε οι δρόμοι ένωναν τόπους∙ σήμερα πρέπει να προστατεύουν ανθρώπους. Και η Λούτσα δεν αντέχει άλλο να περιμένει.
