Στην αρχή μιας σχέσης ο ερωτισμός μοιάζει σχεδόν αυτονόητος. Υπάρχει ένταση, προσμονή, επιθυμία. Οι άνθρωποι αναζητούν ο ένας τον άλλον φυσικά, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια μικρή κίνηση αρκούν για να δημιουργήσουν σύνδεση. Με τον χρόνο όμως οι σχέσεις αλλάζουν.
Η καθημερινότητα γίνεται πιο απαιτητική, οι υποχρεώσεις αυξάνονται, οι ρυθμοί κουράζουν. Το ζευγάρι καλείται να διαχειριστεί δουλειά, παιδιά, άγχος, ευθύνες. Και πολλές φορές, χωρίς να το καταλάβει, αρχίζει να λειτουργεί περισσότερο σαν μια οργανωμένη ομάδα που διεκπεραιώνει τη ζωή παρά σαν δύο άνθρωποι που συνεχίζουν να επιθυμούν ο ένας τον άλλον. Κάπου εκεί ο ερωτισμός αρχίζει να μετακινείται σιωπηλά στο περιθώριο.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η αγάπη χάθηκε. Σημαίνει όμως ότι η σχέση χρειάζεται φροντίδα και σε αυτό το κομμάτι. Γιατί ο ερωτισμός δεν διατηρείται μόνο από την αρχική έλξη. Χρειάζεται χώρο, επαφή, συναισθηματική εγγύτητα. Και κυρίως, χρειάζεται να μη θεωρείται δεδομένος.
Πολλά ζευγάρια πιστεύουν ότι η σεξουαλική ζωή αφορά αποκλειστικά τη στιγμή της ερωτικής πράξης. Στην πραγματικότητα όμως, το σεξ σε μια μακροχρόνια σχέση αρχίζει πολύ πριν από το κρεβάτι. Αρχίζει στον τρόπο που οι δύο άνθρωποι μιλούν μεταξύ τους. Στο αν υπάρχει ακόμα τρυφερότητα μέσα στην ημέρα. Στο αν αγγίζονται περνώντας δίπλα ο ένας από τον άλλον. Στο αν συνεχίζουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως σύντροφο και όχι μόνο ως συνεργάτη της καθημερινότητας. Ο ερωτισμός τρέφεται από μικρά καθημερινά σήματα που λένε χωρίς λόγια:
«Σε προσέχω ακόμα.»
«Συνεχίζεις να με ελκύεις.»
«Είσαι σημαντικός για μένα.»
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό κομμάτι. Γιατί η ερωτική επαφή δεν είναι μόνο σωματική εκτόνωση. Είναι και μια μορφή αποδοχής. Ένας τρόπος να αισθανθεί ο άνθρωπος επιθυμητός, κοντά, συνδεδεμένος. Μέσα σε μια σχέση, το σώμα συχνά μιλά εκεί όπου οι λέξεις δεν επαρκούν.
Βέβαια, με τα χρόνια όλα αλλάζουν. Οι ρυθμοί, οι ανάγκες, οι αντοχές, ακόμα και ο τρόπος που βιώνεται η επιθυμία. Αυτό είναι φυσικό: το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή, το πρόβλημα είναι όταν το ζευγάρι σταματά να επικοινωνεί γύρω από αυτήν. Όταν η απόσταση θεωρείται «λογική συνέπεια του χρόνου». Όταν η έλλειψη επαφής παγιώνεται χωρίς να συζητιέται ποτέ πραγματικά. Και τότε, σιγά σιγά, χάνεται κάτι πολύ βαθύτερο από τη σεξουαλική πράξη. Χάνεται η αίσθηση της ερωτικής συνάντησης.
Ο ερωτισμός στις μακροχρόνιες σχέσεις δεν έχει πάντα την ένταση της αρχής. Μπορεί όμως να αποκτήσει κάτι άλλο: βάθος.νΈνα άγγιγμα που κουβαλά οικειότητα, ένα φιλί που περιέχει ιστορία, μια επαφή που δεν βασίζεται μόνο στην επιθυμία του στιγμιαίου, αλλά και στη βαθιά γνώση του άλλου ανθρώπου. Και αυτό έχει τη δική του ομορφιά.
Οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν ότι το ζευγάρι είναι ο πυρήνας της οικογένειας και της κοινής ζωής που έχτισαν. Αν αυτός ο πυρήνας μείνει συναισθηματικά και ερωτικά αφρόντιστος, κάποια στιγμή όλο το υπόλοιπο αρχίζει να επηρεάζεται. Γι’ αυτό και η φροντίδα του ερωτικού στοιχείου δεν είναι επιφανειακή ή «δευτερεύουσα», είναι μέρος της ψυχικής ζωής της σχέσης.
Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλα πράγματα. Μερικές φορές αρκεί να θυμηθούν δύο άνθρωποι να ξαναπλησιάσουν λίγο ο ένας τον άλλον. Να βρουν χρόνο χωρίς μόνο πρακτικές συζητήσεις, χωρίς μόνο υποχρεώσεις. Να επιτρέψουν ξανά στο βλέμμα, στο άγγιγμα, στη διάθεση να υπάρξουν μέσα στην καθημερινότητα. Γιατί ο ερωτισμός δεν είναι ξεχωριστός από την αγάπη. Είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους η αγάπη συνεχίζει να παίρνει ζωή μέσα στο σώμα, στη σχέση και στον χρόνο.
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
