Αυτά είναι τα δικά μας παιδιά!
Τα παιδιά της φωτιάς.
Τα παιδιά του Ματιού.
Αυτά, που ο θάνατος τους δεν έχει, λένε, καμία σχέση με τον θάνατο των άλλων παιδιών.
Γιατί λένε, αυτά τα παιδιά πέθαναν σε φυσική καταστροφή.
Δεν λέει κανείς όμως, πως για αυτή την δήθεν “φυσική καταστροφή”, είναι στην φυλακή όλη η ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος για πράξεις και παραλήψεις που συνετέλεσαν στον θάνατο τους.
Κανείς δεν λέει πως στην φυλακή είναι και ο τότε Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας.
Κανείς δεν λέει για τις απειλές που δέχτηκε ο δικαστικός πραγματογνώμονας για να μην γράψει την Αλήθεια.
Κανείς δεν λέει για τον οργανωμένο πόλεμο προπαγάνδας που δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται ο τόπος μας και οι συγγενείς αυτών των παιδιών.
Και ο ίδιος μηχανισμός έχει το θράσος να κάνει και παρατηρήσεις για τον τρόπο που οι γονείς τους υπερασπίστηκαν την μνήμη τους και αγωνίστηκαν για την δικαίωση τους.
Διαβάστε λοιπόν για να καταλάβετε πως σε αυτό το έγκλημα ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες:
Μαζί με τα παιδιά Κοκκινίδη, χάθηκαν και οι δύο γονείς τους μαζί με την γιαγιά τους.
Μαζί με τα παιδιά Χερουβείμ, χάθηκε και η μητέρα τους και η γιαγιά τους.
Μαζί με τον Πάρι, χάθηκαν οι γονείς του και η γιαγιά του.
Μαζί με τον Κατσπερ που είχε έρθει για διακοπές στην Ελλάδα, πνίγηκε και η μητέρα του.
Μαζί με τα παιδιά Φύτρου, χάθηκε και ο πατέρας τους.
Μαζί με τα Φιλοπποπουλακια κάηκαν και ο παππούς και η γιαγιά τους.
Μαζί με την Μπετουλα, όπως την λέει η κοινότητα της, χάθηκε και η μαμά της.
Μαζί με τον Βίκτωρα κολυμπούσε η μητέρα του και η αδερφή του περιμένοντας την σωτηρία τους που δεν ήρθε ποτέ. Πνίγηκε μπροστά στα μάτια τους.
Μαζί με τον Δημητράκη, χάθηκαν, ο παππούς, η γιαγιά και ο θείος του.
Μαζί με τον Παναγιώτη Δόξα, χάθηκαν και οι γονείς του και η γιαγιά του.
Μαζί με το μωρό κάηκε και η μητέρα του.
Για πέντε από αυτά τα παιδιά δεν έμεινε κανείς ζωντανός να τα εκπροσωπήσει στο ποινικό δικαστήριο!
Η μάνες που έμειναν πίσω, όσες έμειναν, όταν μπόρεσαν να σταθούν στα πόδια τους, βρήκαν μπροστά τους ένα κοινωνικό τείχος που ήταν εκεί όχι για να συμπαρασταθεί αλλά για να τους κλείσει το στόμα.
Οι μάνες φιμώθηκαν από την προπαγάνδα των σημερινών κοινωνικά ευαίσθητων που βγάζουν σπυριά και μόνο στην αναφορά στα παιδιά αυτά.
Τρομάζουν στην ιδέα του κοινού παρονομαστή των εγκλημάτων.
Γιατί αν τελικά αποδεχτείς πως υπάρχουν κοινά στοιχεία, τότε το αφήγημα γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος.
Γιατί για κάποιους τα έγκληματα ΠΡΕΠΕΙ να έχουν χρώμα.
Και μόνο αν έχουν το κατάλληλο χρώμα είναι έγκληματα.
Διαφορετικά είναι μάλλον απλά δυστυχήματα.
Ή φυσικές καταστροφές…
Και προφανώς τους είναι αδιάφορο πως όσο δίνουμε άλλοθι στα έγκληματα, τόσο περισσότερο το θεσμικό παρακράτος προστατευεται, τόσο πιο κοντά στα παιδιά μας, φέρνουμε την επόμενη τραγωδία.
Και κάτι τελευταίο προς τους “κοινωνικά ευαίσθητους”.
Για εμάς όλα τα παιδιά που υπήρξαν διαχρονικά θύματα κρατικών, επιτελικών και επιχειρησιακών εγκλημάτων, είναι ισότιμα.
Χωρίς “αλλά”, χωρίς εξαιρέσεις.
Θύματα όλα της παντοδύναμης γκριζας εξουσίας του παθογενους κατεστημένου που δεν το επηρεάζει τίποτα και κανείς.
Εσείς μπορείτε να πείτε το ίδιο;
Μην απαντήσετε σε εμάς.
Απαντήστε στα παιδιά.
Katerina Mala
