Με αφορμή το τελευταίο Δ.Σ. της πόλης μας και τη συζήτηση γύρω από το θέμα περί της υποτιθέμενης αναγκαιότητας δημιουργίας μονάδων «καύσης απορριμμάτων» ήρθε για μία ακόμη φορά στη σκέψη μου η σημαντικότητα της «παιδείας» με την ευρεία έννοια.
Και επειδή είμαι σχεδόν βέβαιη ότι αρκετοί θα είναι εκείνοι που θα αναρωτηθούν τι σχέση μπορεί να έχει το ένα θέμα με το άλλο, θα απαντήσω αμέσως : Κατά τη γνώμη μου , η αγάπη, και η παιδεία είναι επίκτητες ιδιότητες που αποκτώνται μόνο μέσω της έμπρακτης διδαχής που ξεκινά από την ίδια την οικογένεια.
Όπως λοιπόν, οφείλουμε να δείχνουμε με πράξεις την αγάπη μας προς τα παιδιά μας, για να μάθουν στη ζωή τους να αγαπούν κι αυτά, έτσι ακριβώς οφείλουμε να τους εμφυσήσουμε αρχές και αξίες προκειμένου να αισθάνονται περισσότερο… «συνοδοιπόροι» στην ενήλικη ζωή τους και όχι «μοναχικοί λύκοι» με δόγμα το προσωπικό «βόλεμα» και τον «ωχαδερφισμό».
Και ακριβώς αυτή η αδιαφορία, το προσωπικό συμφέρον και δυστυχώς και η ελληνική «κουτοπονηριά» μας οδηγούν σε πάρα πολλές περιπτώσεις ως λαό πια, σε καταστροφικές ακραίες λύσεις τύπου «Πονάει κεφάλι-κόψει κεφάλι» .
Εν προκειμένω λοιπόν, η απόφαση της κεντρικής διοίκησης του κράτους να «φορτώσει» 6 περιοχές της χώρας μας με εργοστάσια καύσης απορριμμάτων με το κλασσικό επιχείρημα «έτσι κάνουν και στην Ευρώπη» κόντεψε να περάσει σχεδόν ως «πανάκεια» στο θηριώδες πρόβλημα των σκουπιδιών που όχι μόνο ταλανίζει τη χώρα μας αλλά την φορτώνει με τεράστια πρόστιμα.
Και αναρωτιέμαι: έχουμε ως κράτος παλέψει με όλες μας τις δυνάμεις και τις οικονομικές βοήθειες που λαμβάνουμε από την κοινότητα να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο στον σωστό τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων; Μήπως όλα τα σχετικά κονδύλια δρομολογούνται προς άλλες κατευθύνσεις; Δηλαδή, δοκιμάσαμε τα πάντα αλλά αποτύχαμε;
Αλλά και εμείς οι ίδιοι, ως πολίτες αυτού του τόπου, έχουμε εκτελέσει σωστά το καθήκον μας; Έχουμε σεβαστεί το περιβάλλον, έχουμε τηρήσει αυτονόητους κοινωνικούς κανόνες που πρέπει να διέπουν τις στοιχειώδεις ανθρώπινες σχέσεις σεβόμενοι συμπολίτες, χώρους, δρόμους, πάρκα, παραλίες, θάλασσες κλπ;
Εδώ λοιπόν έρχεται και το θέμα της παιδείας που ανέφερα στην αρχή. Παιδεία με την ευρεία έννοια που δεν αφορά μόνο στη μόρφωση και στα πτυχία γιατί τι να τα κάνεις αυτά αν φτύνεις στο πεζοδρόμιο, αν σβήνεις τα τσιγάρα σου στην άμμο που παίζουν αμέριμνα τα παιδιά, αν πετάς τη τσίχλα σου στα μάρμαρα της πλατείας , αν αφήνεις το άδειο χάρτινο ποτήρι του καφέ μαζί με το τσαλακωμένο πλαστικό μπουκάλι στο πεζούλι του γείτονά σου. Και το χειρότερο; Αν όλα αυτά τα κάνεις μπροστά στα ίδια σου τα παιδιά, τα οποία φυσικά και θα σε μιμηθούν γιατί αυτή είναι η φύση τους.
Λίγη τροφή για σκέψη…
Εφημερίδα Polis
