Κι αν την έλεγαν μεν Σοφία, αλλά δεν ήταν η Μπεκατώρου με την εμβέλεια και το κύρος του ονόματος και ήταν η Σοφία η δική σου κόρη, η κόρη του φούρναρη, η μαθήτρια, η υπάλληλος, η αδελφή σου, η φίλη σου, πώς θα ξεστόμιζες μωρέ κυρ Παντελή του πληκτρολογίου αυτό το «μπα, τώρα το θυμήθηκε» ή το πιο χυδαίο όλων «ποιος ξέρει τι του εκανε κι αυτή…»?
Πώς μωρέ?
Δεν το θυμήθηκε τώρα κυρ Παντελή μου η Σοφία. Η κάθε Σοφία. Δεν το ξέχασε ΠΟΤΕ!
Κουβαλάει μονη της το δικό της σταυρό του μαρτυρίου επί χρόνια και χρόνια, απέναντι στους «ισχυρούς», του «χυδαίους», τους «χαμογελαστούς» και όλους τους έτοιμους να κανιβαλίσουν το δράμα της, να λασπώσουν, να ξεχαρμανιάσουν.
Αυτούς τους «ηθικούς» της διπλανής πόρτας. Αυτούς που πρόθυμα θα την ξανακάνουν θύμα πάλι, και πάλι και πάλι. Και με τα τομάρια που της διέλυσαν, όχι το σώμα, αλλά το μυαλό και την ύπαρξή της την ίδια να γελούν πονηρά, να νοιώθουν πανίσχυροι στη μικροεξουσία τους, να βάζουν το δάχτυλο στα χείλη και να της λένε: «Σώπα γιατί θα μπλέξεις χειρότερα. Θα σε καταστρέψω. Δεν ξέρεις ποιος είμαι εγώ».
Μόνη, διαλυμένη, να μαζεύει τα κομμάτια της. Η κάθε Σοφία, που πέρασε αυτά που πέρασε και η Μπεκατώρου.
Και είναι δυστυχώς πολλές.
Κι εμείς σιωπούμε κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε και πέφτουμε από τα σύννεφα. Κάθε φορά. Θέλει μεγάλο θάρρος και δύναμη ψυχής να καταφέρει να μιλήσει το κάθε παιδί, αγόρι ή κορίτσι, που έζησε την κόλαση του κάθε «ισχυρού» καθάρματος.
Ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει κάθε φορά το «ισχυρός».
Γιαυτό σου λέω. Με τη Σοφία. Την κάθε Σοφία. Κάθε φορά. Μέχρι να μην υπάρξει άλλη. Ποτέ!
“Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει: ΜΙΛΑ!….”
