Ο Δημήτρης Μισοκοίλης είναι από εκείνους τους ανθρώπους που, ακόμα κι όταν δεν μιλούν πολύ, γεμίζουν τον χώρο. Με ευγένεια, με γνώση, με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση που δεν χρειάζεται επίδειξη. Ζει τη Ραφήνα όχι σαν σημείο στον χάρτη, αλλά σαν κομμάτι της ζωής του.
Για περισσότερα από τριάντα χρόνια πέρασε από τα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου, στη Ραφήνα ως Κοινότητα, στη Ραφήνα ως Δήμο και στη συνέχεια στον ενιαίο Δήμο Ραφήνας–Πικερμίου. Η διαδρομή του δεν ήταν «μια σειρά θέσεων». Είναι μια σταθερή παρουσία, μια σχέση με τον τόπο και τους ανθρώπους του, που χτίζεται με χρόνο, συνέπεια και μνήμη.
Στα αθλητικά, η ζωή του μοιάζει σαν να χωράει τρεις διαφορετικούς κόσμους.
Όταν είναι πολύ νέος, παίζει ποδόσφαιρο. Φοράει και τη φανέλα της Τριγλίας Ραφήνας, τότε που το παιχνίδι έχει χώμα, ένστικτο και παρέα, και η φανέλα σημαίνει κάτι παραπάνω από 90 λεπτά.
Ύστερα έρχεται το σκι. Το βουνό τον μαγεύει. Κάνει σκι με πάθος και γνώση, σε βαθμό που δεν το λέμε απλώς «χόμπι». Είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας σκι, μια εμπειρία που κουβαλά σαν σφραγίδα ζωής. Και υπάρχει κι εκείνη η σχεδόν άγνωστη πλευρά, από τη δεκαετία του ’90, όταν συμβαίνει κάτι δύσκολο στο βουνό, σε επικίνδυνες πλαγιές, είναι από τους πρώτους που καλούν για να συνδράμει σε διάσωση. Εκεί που δεν χωράει πανικός, μόνο ψυχραιμία, τεχνική και αποφασιστικότητα.
Και μετά υπάρχει το τένις. Εκείνο που, όπως λέτε όσοι τον ξέρουμε, τον «ηρεμεί». Γιατί αν το σκι του δίνει αδρεναλίνη, το τένις του δίνει ρυθμό και καθαρό μυαλό. Και αυτό είναι το ωραίο, στα 80 του και κάτι ακόμα…, μπορεί να μην κατεβαίνει πια τις δύσκολες πλαγιές όπως τότε, αλλά παίζει ακόμα τένις. Πρωινός, σταθερός, με αγάπη για το παιχνίδι όπως πρέπει να το αγαπάει ένας άνθρωπος που το έμαθε σωστά. Ένας φοβερός τενίστας, που έχει πατήσει και στα ιστορικά χωμάτινα γήπεδα του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου, κάτω από τις στήλες του Ολυμπίου Διός, εκεί όπου το τένις γίνεται σχεδόν τελετουργία.
Κάθε πρωί, όποια κι αν είναι η εποχή, η θάλασσα είναι κομμάτι της ημέρας του. Το μπάνιο του δεν το χάνει ποτέ, ούτε τον χειμώνα ούτε το καλοκαίρι. Το παγωμένο νερό δεν τον αποτρέπει, τον ξυπνά. Είναι η στιγμή που καθαρίζει το μυαλό, που παίρνει ανάσα και γεμίζει τις μπαταρίες του, πριν ξεκινήσει η μέρα. Ένα σταθερό ραντεβού με τον εαυτό του, που παραμένει αδιαπραγμάτευτο.
Και έξω από τα γήπεδα και τα βουνά, υπάρχει η μουσική, λάτρης της κλασικής και της ροκ, με βινύλια που δεν τα αφήνει να “σκονίζονται” απλώς, τα ζει. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει δει από κοντά μεγάλα ονόματα που πέρασαν από αυτή τη χώρα, συναυλίες που για άλλους είναι ιστορίες, για εκείνον είναι αναμνήσεις.
Και φυσικά… το γραφείο του. Είναι ακόμη εκεί, με τον δικό του «κώδικα». Ένα μικρό σύμπαν που μόνο ο ίδιος ξέρει πώς λειτουργεί. Αν τολμήσεις να μετακινήσεις κάτι, έρχεται ο απόλυτος Αρμαγεδδών, όχι από γκρίνια, αλλά γιατί μέσα σε αυτό το φαινομενικό χάος υπάρχει μια τάξη φτιαγμένη από χρόνια εμπειρίας.
Ο Δημήτρης Μισοκοίλης είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν τους μετράς με ημερολόγια. Τους μετράς με στιγμές, με διαδρομές, με ίχνη. Ονειροπόλος χωρίς θόρυβο, ρεαλιστής χωρίς σκληρότητα, κουβαλά μέσα του όσα έζησε και όσα πίστεψε. Και κάπως έτσι, ό,τι ανήκει στο «τότε» δεν χάνεται ποτέ, συνεχίζει να συνομιλεί με το «τώρα», με έναν τρόπο ήσυχο, καθαρό και βαθιά ανθρώπινο.
