Γράφει ο Δημήτρης Μποτζιολής, Δημοτικός Σύμβουλος με την ΑΝΑΣΣΑ
Βρισκόμαστε στο 2025. Κι όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα της τοπικής κοινωνίας, η στέγαση των σχολικών μονάδων, παραμένει άλυτο. Έντεκα ολόκληρα χρόνια τώρα ακούμε διαβεβαιώσεις, ακούμε υποσχέσεις, ακούμε το «φέτος θα λυθεί το ζήτημα» από τον Δήμαρχο Δημήτρη Μάρκου. Κι όμως, κάθε Σεπτέμβρη, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ίδια ντροπιαστική πραγματικότητα, παιδιά να στριμώχνονται σε ακατάλληλες αίθουσες, να κάνουν μάθημα σε λυόμενα, να ζουν τη μαθητική τους καθημερινότητα σε χώρους που δεν θυμίζουν σχολείο αλλά προσωρινά καταλύματα ανάγκης.
Πόσα χρόνια ακόμα θα περιμένουμε; Πόσα χρόνια ακόμα θα βλέπουμε τη νεολαία μας να στερείται τα αυτονόητα; Δεν μιλάμε για πολυτέλειες. Μιλάμε για σχολεία χωρίς αυλές, χωρίς γυμναστήρια, χωρίς χώρους άθλησης, χωρίς κυλικείο σε κάποιες περιπτώσεις. Μιλάμε για μια γενιά που μεγαλώνει μέσα σε ελλείψεις και στερήσεις, λες και η μόρφωση και η καθημερινότητά της είναι δευτερεύουσα υπόθεση.
Και την ίδια ώρα, ο Δήμος αιμορραγεί. Δεκάδες χιλιάδες ευρώ φεύγουν κάθε μήνα σε ενοίκια. Το 2ο Γυμνάσιο Αρτέμιδος κοστίζει 44.000 ευρώ το μήνα, χρήματα που χάνονται χωρίς να χτίζεται τίποτα. Στο 7ο Δημοτικό, οι μαθητές κάνουν μάθημα σε αίθουσες ακατάλληλες, ενώ από το 2016 υπάρχει αγορασμένος χώρος με αντίτιμο σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ, όπου ποτέ δεν υψώθηκε το σχολείο που είχε σχεδιαστεί. Το 4ο Δημοτικό συνεχίζει σε λυόμενες αίθουσες – ένα σύμβολο εγκατάλειψης. Και το 3ο Γυμνάσιο ακόμα χτίζεται.
Δεν είναι απλώς πρόβλημα. Είναι ντροπή. Είναι μια εικόνα που δεν ταιριάζει σε έναν Δήμο που μεγαλώνει, που βλέπει συνεχώς τον πληθυσμό του να αυξάνεται, που έχει νέες οικογένειες, νέα παιδιά, νέες ανάγκες.
Ρωτάω, λοιπόν, με αγωνία. Τελικά μας αξίζει όλο αυτό; Μας αξίζει να βλέπουμε τα παιδιά μας να στερούνται τα αυτονόητα; Μας αξίζει να πετάμε δημόσιο χρήμα σε ενοίκια, αντί να χτίζουμε το μέλλον του τόπου μας; Μας αξίζει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα;
Έντεκα χρόνια διοίκησης Μάρκου και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Καμία ουσιαστική λύση, μόνο λόγια. Και οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Παιδιά σε κοντέινερ, σε κτίρια χωρίς αυλές, χωρίς χώρους άθλησης, χωρίς στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Η νέα σχολική χρονιά ξεκινά. Εύχομαι με την καρδιά μου το καλύτερο για τους μαθητές και τις οικογένειές τους: υγεία, πρόοδο, χαμόγελα. Αλλά δεν μπορώ να μην πω το αυτονόητο, ο Δήμος μας, τα παιδιά μας, αξίζουν κάτι καλύτερο. Κάτι πολύ καλύτερο. Κι αν δεν το διεκδικήσουμε εμείς, κανείς δεν θα το κάνει για εμάς.
Εφημερίδα Polis
