Οι δημοτικές εκλογές του 2028 όσο μακρινές κι αν ακούγονται ημερολογιακά, στην πραγματικότητα δεν απέχουν πολύ.
Άρθρο της Βιργινίας Μάρκου στην εφημερίδα POLIS
Στην Αυτοδιοίκηση ο πολιτικός χρόνος κινείται διαφορετικά:· συμπυκνώνεται, επιταχύνεται και συχνά προεξοφλεί εξελίξεις πολύ πριν από την κάλπη.
Υπό αυτή την έννοια, η αντίστροφη μέτρηση στον Δήμο Μαραθώνος έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο Δήμαρχος Μαραθώνος Στέργιος Τσίρκας θα διεκδικήσει εκ νέου τη δημαρχία. Και δεν πρόκειται για δημοσιογραφική εκτίμηση ή πληροφορία, αλλά εξακριβωμένα, για δεδομένη πολιτική επιλογή, χωρίς αστερίσκους, ανεξαρτήτως αντιπάλων, με βασικό επιχείρημα και… ποντάροντας στο έργο της διοίκησής του, όπως ο ίδιος δηλώνει.
Ο Στέργιος Τσίρκας παραμένει, αυτή τη στιγμή, ο κυρίαρχος του τοπικού πολιτικού σκηνικού — όχι επειδή απολαμβάνει καθολική αποδοχή, αλλά κυρίως επειδή δεν αντιμετωπίζει απέναντί του, έναν ισχυρό, εκλογικά, αντίπαλο.
Καμία Παράταξη και κανένα πρόσωπο (αιρετό ή μη) δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, ν’ αποτυπώσει μια συγκροτημένη, εναλλακτική πρόταση διοίκησης, που να μπορεί να τον… απειλήσει σοβαρά.
Σ’ επίπεδο έργων, ο Δήμος σκάβεται από άκρη σε άκρη. Υποδομές που παρέμεναν σ΄ εκκρεμότητα για δεκαετίες, προχωρούν και μπαίνουν σε τροχιά υλοποίησης, κάτι που αποτελεί αντικειμενική πραγματικότητα και δεν αμφισβητείται.
Το ερώτημα όμως, που τίθεται στην κοινωνία. δεν αφορά μόνο το αν γίνονται έργα, αλλά αν αυτά επαρκούν, τόσο για τη βελτίωση της καθημερινότητας όσο και για τη διαμόρφωση μιας πειστικής προοπτικής επανεκλογής.
Παρά τη δραστηριότητα, η πολιτική κόπωση είναι αισθητή. Η φθορά μιας δεύτερης θητείας δύσκολα κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις κι εγκαινιακές κορδέλες, ενώ διαπιστώνεται μία Διοίκηση, η οποία λειτουργεί περισσότερο με όρους διαχείρισης, παρά με ελπιδοφόρο όραμα για την επόμενη ημέρα του Δήμου. Στοιχείο, το οποίο μπορεί να μην προκαλεί έντονη αντίδραση, δημιουργεί ωστόσο, μια υποτονική τάση, χωρίς ενθουσιασμό ή προσδοκία.
Ανάλογη… μουρμούρα προκαλεί και η εικόνα ορισμένων νεοεκλεγμένων στελεχών της πλειοψηφίας. Πρόσωπα με θορυβώδη δημόσια παρουσία, αλλά περιορισμένη —μέχρι στιγμής— συμμετοχή στις απαιτητικές και σύνθετες πλευρές της Διοίκησης.
Οι πολίτες παρακολουθούν, σημειώνουν και περιμένουν απτά δείγματα ουσιαστικής συμβολής, πέρα από την επικοινωνία και τις δημόσιες σχέσεις.
Στον αντίποδα, η Αντιπολίτευση επιτελεί αξιοπρεπώς, τον θεσμικό της ρόλο εντός του Δημοτικού Συμβουλίου. Καταγράφονται παρεμβάσεις, τεκμηριωμένες αντιπαραθέσεις και σε αρκετές περιπτώσεις, παρουσίες νεοεκλεγμένων συμβούλων που δείχνουν συνέπεια, εργατικότητα και σεβασμό στην ψήφο των πολιτών.
Η άσκηση ελέγχου στη Διοίκηση πραγματοποιείται, σε γενικές γραμμές, με σοβαρότητα και θεσμική επάρκεια.
Ωστόσο, αυτή η συνθήκη δεν έχει μεταφραστεί —τουλάχιστον προς το παρόν— σε εκλογική δυναμική. Εκτός της αίθουσας του Δημοτικού Συμβουλίου, απουσιάζει ένα σαφές αφήγημα εξουσίας.
Η Αντιπολίτευση στο σύνολό της, εμφανίζεται περισσότερο συγκροτημένη στον ρόλο της κριτικής, παρά στην παρουσίαση μιας ολοκληρωμένης πρότασης διοίκησης, με σαφή στόχευση, συνοχή και ηγετική φυσιογνωμία που να εμπνέει εμπιστοσύνη.
Το ανεπίσημο αλλά διαχρονικά αξιόπιστο «βαρόμετρο» της τοπικής κοινωνίας υπογραμμίζει μια γενικευμένη αίσθηση δυσαρέσκειας χωρίς ξεκάθαρη διέξοδο.
Οι πολίτες βλέπουν τα έργα, αλλά δεν ενθουσιάζονται. Ακούν την κριτική, αλλά δεν πείθονται. Διάχυτη η εντύπωση ότι ο πήχης παραμένει χαμηλά για όλους.
Με όλα τα παραπάνω, σχηματοποιείται ένα παράδοξο πολιτικό σκηνικό:
ο Δήμαρχος προηγείται χωρίς να αποθεώνεται και η μειοψηφία αντιπολιτεύεται χωρίς να κεφαλαιοποιεί ή να ενισχύεται.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πολιτική ζωή του Δήμου κινείται υποτονικά, απουσιάζοντας η δημιουργική παλμική ένταση.
Το γεγονός ότι ο ημερολογιακός χρόνος μοιάζει άφθονος, λειτουργεί εφησυχαστικά.
Θα πρέπει παρά ταύτα, να θυμόμαστε ότι ο τελευταίος χρόνος κάθε θητείας είναι, στην πράξη, προεκλογικός, οπότε περιορίζονται τα ρίσκα, πρυτανεύοντας οι υπολογισμοί πολιτικού κόστους.
Συμπεράσματα:
η Διοίκηση καλείται ν’ αποδείξει ότι διαθέτει στη φαρέτρα, όχι μόνο έργο, αλλά σχεδιασμό και όραμα
η Αντιπολίτευση καλείται ν’ αποδείξει ότι έχει τη θέληση και την ικανότητα ν’ αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική λύση.
Η κάλπη του 2028 δεν θα κρίνει ποιος μίλησε περισσότερο.
Θα κρίνει ποιος δούλεψε, ποιος άντεξε και —κυρίως— ποιος κατάφερε να εμπνεύσει.
Και μέχρι τότε, κανείς δεν δικαιούται και δεν έχει τα περιθώρια να κρύβεται.
