Η πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ραφήνας–Πικερμίου, με βασικά θέματα την διαπλάτυνση της λεωφόρου Φλέμινγκ —ενός δρόμου που δικαίως χαρακτηρίζεται «καρμανιόλα»— και τα καταστήματα στη ζώνη του λιμανιού, συγκέντρωσε έντονο ενδιαφέρον.
Οι πολίτες και ιδιοκτήτες που παρευρέθηκαν έθεσαν το Σώμα προ των ευθυνών του, ζητώντας σαφείς απαντήσεις και ουσιαστικές λύσεις.
Ωστόσο, η εικόνα που αποκόμισε κανείς από τη συνεδρίαση δεν επιτρέπει να ειπωθεί με βεβαιότητα, ότι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι λειτούργησαν με γνώμονα το γενικό καλό και το συμφέρον της πόλης. Αντίθετα, σε αρκετές περιπτώσεις δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι προείχαν μικροπολιτικές σκοπιμότητες και η επιδίωξη πρόσκαιρης εύνοιας των ψηφοφόρων.
Η διαδικασία εξελίχθηκε σε έναν μονόλογο πολλών πλευρών, χωρίς ουσιαστικό διάλογο και χωρίς διάθεση συνεννόησης. Για ακόμη μία φορά επικράτησε χάος, με τη συνεδρίαση να παρατείνεται επί ώρες, μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα, χωρίς παραγωγικό αποτέλεσμα.
Οι ύβρεις και η χυδαιολογία, αν και θλιβερές, δεν αποτελούν πλέον έκπληξη. Αντιθέτως, μοιάζουν να είναι σύμπτωμα του χαμηλού επιπέδου που χαρακτηρίζει τις συνεδριάσεις, από την αρχή της δημοτικής περιόδου, με τον κίνδυνο περαιτέρω θεσμικής εκτροπής, να είναι παραπάνω από ορατός.
Σημαντικές οι ευθύνες που αποδίδονται κατά τη γνώμη μας, στην Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, η οποία δεν φαίνεται να ασκεί με την απαιτούμενη σταθερότητα και ουδετερότητα τον θεσμικό της ρόλο. Η απουσία ισορροπίας και δίκαιης μεταχείρισης, μεταξύ των Παρατάξεων και η εικόνα… στενής ευθυγράμμισης με τη Διοίκηση, υπονομεύουν προφανέστατα, τη λειτουργία του Οργάνου.
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν αυτό το θεσμικό «μπάχαλο» εξυπηρετεί τελικά τα πολιτικά και επικοινωνιακά συμφέροντα της Διοίκησης ή της Αντιπολίτευσης. Όποια κι αν είναι η απάντηση, ένα είναι βέβαιο: οι χαμένοι είναι οι πολίτες της Ραφήνας–Πικερμίου.
Υ.Γ. Όσο για τον κ. Δαμιανό Φαφούτη, πρώην Δημοτικό Σύμβουλο και νυν υποψήφιο Δήμαρχο, αν θεωρεί ότι ωφελείται από την αποστασιοποίηση και την επιλεκτική παρουσία του σε «υψηλού επιπέδου» εκδηλώσεις, μάλλον πλανάται. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους wannabe υποψηφίους Δημάρχους.
Η ουσιαστική πολιτική παρουσία δεν χτίζεται από απόσταση, αλλά μέσα στην καθημερινότητα της πόλης και δίπλα στους πολίτες. Η επιλογή να παραμένει κανείς «ατσαλάκωτος» μέχρι την ώρα της διεκδίκησης της εξουσίας, δύσκολα πείθει ως στάση ευθύνης.
