Δημοτικό Θέατρο Πειραιά:Αστεροειδής 179 Κλυταιμνήστρα

217

«Οσοι νιώθουν θεοί είναι δούλοι, όσοι νοιώθουν άνθρωποι είναι ελεύθεροι.» Μια ανάγνωση απο τον Ηράκλειτο.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον στο κείμενο της Γιουρσενάρ ήταν η αφηνιασμένη βιαιότητα που έχει ο απόλυτος έρωτας. Αυτός που επιβάλλεται στο θύμα του μαζί, σαν αρρώστια και σαν προορισμός, και καταλήγει να ενυπάρχει σε ένα πλέον παραληρηματικό πρόσωπο που αδυνατεί να βρεί μια λύτρωση. Η Γιουρσενάρ απομονώνει και αιχμαλωτίζει το πεισματάρικο αίσθημα της τρυφερότητας τατόχρονα όμως με την αδυσώπητη κραυγή της τελικής και αναπόφευκτης μοναξιάς. Η γυναικεία φύση που καλείται να ανταπεξέλθει σε ένα φαινομενικά αντρικό κόσμο. Που θέλοντας και μη θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, για να κατορθώσει να υπάρξει σ’ένα περιβάλλον που της ζητά βασικά να υπακούει και να ακολουθεί. Αυτό το ολοένα και πιο πιεσμένο θυμικό νομοτελειακά θα αντιμετωπίσει τη στιγμή της επιλογής είτε της πιο συνηθισμένης βουβής υποταγής είτε της μεταμόρφωσης σε ελεύθερο και αυτόβουλο πλάσμα. Αυτή η σύγκρουση των συναισθημάτων οδηγεί τις πράξεις που είναι σχεδόν πάντα απρόβλεπτες και αντανακλαστικές. Το «Γράμμα στον Ορέστη» του Ιιάκωβου Καμπανέλλη και η «Εμμονή» του Γιώργου Σκούρτη, δεν έχουν ορατές συγγένειες αλλά συμπληρωματικές γωνίες θέασης και αντιστικτικές αναφορές που βοήθησαν να αποδωθεί πληρέστερα το πολύπλευρο πρόσωπο της ηρωίδας. Το γραμμικό τόξο του χαρακτήρα της γυναίκα, σύζυγος, μάνα κορυφώνεται στήν βασίλισσα όπου και αρχίζει η πτώση της. Μεταμορφώνεται σε βασιλιά, άκαρδη μητέρα, δόλιο θήλυ με αντρικά πλέον στοιχεία, επιθετική ερωμένη, πανούργα δολοφόνο. Τα διαφορετικά στοιχεία έδωσαν την δυνατότητα στο κείμενο να έρθει πιο κοντά στο σημερινό θεατή, να αγγίξει με ακόμη πιο οικείο τρόπο τον ίδιο τόπο αλλά με διαφορετικό χρονισμό. Μια γυναίκα αποκαμωμένη σχεδόν παραιτημένη κάθεται μόνη στον καναπέ του σπιτιού της.Βρίσκεται σε μια κομβική στιγμή της ζωής της και θέλει να θυμηθεί,να αποτιμήσει, να επαναδιατάξει τη τη σκέψη κι τη ζωή της.Προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της να σηκωθεί και να παλέψει και δεν τα καταφέρνει. Ακούει ραδιόφωνο βυθισμένη σε μια απέραντη οργή. Νοιώθει σαν ένας αστεροειδής που κινείται μόνος του, σε μια τροχιά πολύ μακρινή απο τον ήλιο της. Ενα άθυρμα, αποτέλεσμα μιας κοσμικής σύγκρουσης: του πραγματικού της εαυτού και του αντρικού ρόλου που διάλεξε να παίξει. Απέτυχε και τώρα καλείται να συνεχίσει παρακάτω τη ζωή της.