Της Βιργινίας Μάρκου
Κλείσαμε χρόνο, ζώντας με τον κορωνοϊό.
Όλα ξεκίνησαν μ’ ένα «μυστηριώδες ξέσπασμα πνευμονίας στην κινεζική πόλη Wuhan» όπως αρχικά αναφέρθηκε, το οποίο προέκυψε ως η αρχή της πανδημίας COVID-19.
Τον Ιανουάριο του 2020, υπήρχαν ελάχιστα στοιχεία για μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ωστόσο, οι πρώτες μελέτες έδειξαν ότι η εξάπλωση ήταν πολύ αποτελεσματική για τον SARS-CoV-2 και πριν ακόμα ξεκινήσουν τα χειρότερα από τα συμπτώματα. Η κοινωνική απόσταση, η υγιεινή και οι μάσκες βοήθησαν στον περιορισμό της εξάπλωσης, παράλληλα με την απομόνωση και την καραντίνα.
Εκτός των άλλων, ιδιαίτερα μεταδοτικά από άνθρωπο σε άνθρωπο φαίνεται ότι είναι και τα αισθήματα φόβου και πανικού, από το ενδεχόμενο μόλυνσης. Ίσως γι αυτό, όλο και περισσότεροι επιστήμονες -νευρολόγοι, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι- ανησυχούν για τις καταστροφικές συνέπειες της πανδημίας του φόβου και της ανασφάλειας, η οποία πλήττει άμεσα την κοινωνική ζωή των ανθρώπων. Το ψυχολογικό και κοινωνικό «φορτίο» αυτής της συνεπαγόμενης πανδημίας φόβου, ίσως αποδειχτεί πολύ πιο επικίνδυνο από την πανδημία του κορωνοϊού.
Στις μέρες μας, υπό την απειλή της ανεξέλεγκτης διάδοσης του ιού, οι περισσότεροι αυτοπεριορίζονται οικειοθελώς, παραχωρούν κατοχυρωμένα δημοκρατικά δικαιώματα, αποδέχονται πειθήνια την υποβάθμιση των εργασιακών και κοινωνικών τους σχέσεων. Με αντάλλαγμα τι; Μία ψευδαίσθηση πρόσκαιρης προσωπικής ασφάλειας μέχρι τη λήψη του εμβολίου, που θα εξαλείψει διαπαντός τον κορωνοϊό και θα υλοποιήσει το ουτοπικό όνειρο της καθολικής ανοσίας.
Μόνο έτσι εξηγείται, πώς έγινε εφικτή και αποδεκτή -πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία- μία τόσο μακροχρόνια παγκόσμια καραντίνα, χωρίς να συντρέχει ένας επαρκώς αξιολογημένος και ομόφωνα αποδεκτός κίνδυνος, από τη Διεθνή Επιστημονική Κοινότητα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η πανδημία του κορωνοϊού δεν υπάρχει πραγματικά ή ότι δεν αποτελεί όντως, έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο για κάποιες ιατρικά ευπαθείς ομάδες ανθρώπων. Όμως, το οικονομικό, κοινωνικό και ανθρωπολογικό τίμημα από μια παρατεταμένη καραντίνα ενδέχεται να είναι πολύ πιο καταστροφικό από τη διάδοση του ιού.
Ο υπερβολικός, αστήριχτος και σχεδόν παράλογος φόβος για τον κορωνοϊό φαίνεται να προξενεί -εν τέλει- περισσότερες συμφορές και θανάτους από την ίδια τη νόσο.
Τα παραπάνω αλιεύσαμε από δημοσιευμένες αναλύσεις έγκυρων επιστημόνων και σίγουρα προξενούν σε όλους μας, εύλογες ανησυχίες και προβληματισμούς.
Τι συμβαίνει στον ψυχικό και διανοητικό κόσμο νήπιων και μικρών παιδιών; Μάσκες, αποστάσεις από φίλους και μάθημα μέσω οθόνης.
Τι συμβαίνει στην ψυχή των ηλικιωμένων που λαχταρούν για τα εγγόνια τους; Ατέλειωτες οι ώρες της καταθλιπτικής μοναξιάς με μόνη συντροφιά τα τρομο-δελτία ειδήσεων. Παγωνιά και βουβαμάρα, λες κι έχουν μετοικήσει ήδη στη γειτονιά των νεκρών.
Τι συμβαίνει στο μυαλό των νέων ανθρώπων; Το αύριο κι επαγγελματικό μέλλον των οποίων, διαγράφεται ακόμα πιο ζοφερό και αβέβαιο από τα χρόνια της οικονομικής κρίσης.
Αυτές τις ημέρες, μαζί με τα πρώτα «γενέθλια» του κορωνοϊού γιορτάζουμε και τον ερχομό της Άνοιξης.
Ας την καλωσορίσουμε, έστω και με τους στίχους του Σαββόπουλου: «Δεν είναι Άνοιξη φέτος αυτή».
Θα μου πείτε: μήπως ήταν η περσινή;…
