Της Κωνσταντίνας Τσάμπρα*
Η νέα οκτακομματική βουλή έχει 67 γυναίκες βουλευτές. Οι 30 από αυτές προέρχονται από την Νέα Δημοκρατία, ακολουθεί ο Σύριζα με 17, το ΠΑΣΟΚ με 8, το ΚΚΕ με 6, η Ελληνική Λύση με 2, και η Νίκη με 1, ενώ καμία γυναίκα βουλευτής δε θα εκπροσωπήσει τους Σπαρτιάτες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι «η βουλή της μίας
ημέρας», όπως αναδείχθηκε από τις κάλπες της 21ης Μαΐου, είχε 75 γυναίκες βουλευτές. Επομένως, παρατηρείται μειωμένη εκπροσώπηση των γυναικών στη βουλή σε σχέση με το αρχικό εκλογικό αποτέλεσμα.
Σχετικά με την νέα κυβέρνηση της ΝΔ, 15 γυναίκες θα αναλάβουν υπουργικές αλλά και υφυπουργικές θέσεις. Πιο αναλυτικά:
Υπουργείο Εξωτερικών
Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου
Υπουργείο Εσωτερικών
Υπουργός: Νίκη Κεραμέως
Υφυπουργός: Βιβή Χαραλαμπογιάννη
Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Υφυπουργός: Ζέττα Μακρή
Υφυπουργός: Δόμνα Μιχαηλίδου
Υπουργείο Υγείας
Αναπληρώτρια Υπουργός: Ειρήνη Αγαπηδάκη
Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών
Υφυπουργός: Χριστίνα Αλεξοπούλου
Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Σδούκου
Υφυπουργός: Άννα Μάνη – Παπαδημητρίου
Υπουργείο Πολιτισμού
Υπουργός: Λίνα Μενδώνη
Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου
Υφυπουργός: Σοφία Βούλτεψη
Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας
Υπουργός: Σοφία Ζαχαράκη
Υφυπουργός: Μαρία Κεφάλα
Υπουργείο Τουρισμού
Υπουργός: Όλγα Κεφαλογιάννη
Υφυπουργός: Έλενα Ράπτη
Παρά την εμφανή παρουσία γυναικών στο νέα κοινοβούλιο αλλά και σε υψηλόβαθμες υπουργικές θέσεις στη νέα κυβέρνηση, τα ποσοστά μαρτυρούν μεγάλο χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην ελληνική πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, στη βουλή οι γυναίκες καταλαμβάνουν μόνο το 22,3% των βουλευτικών θέσεων ενώ στη νέα Κυβέρνηση της ΝΔ οι γυναίκες αποτελούν το 25% με το συντριπτικό 75% να είναι άνδρες πολιτικοί.
Φυσικά άνθρωποι με μη- δυαδικό φύλλο, (non -binary) άτομα, όπως ήταν για παράδειγμα το Τζέισον Αντιγόνη από τον Σύριζα, είναι ανύπαρκτοι στη Ελληνική Βουλή.
Πολλοί αποδίδουν αυτό το χάσμα στην “έλλειψη ενδιαφέροντος” των γυναικών όσον αφορά την λήψη πολιτικών θέσεων. Όπως είχε πει και ο κύριος Μητσοτάκης σε δηλώσεις του το 2019 σχετικά με την υποεκπροσώπηση των γυναικών στη ΝΔ, «δεν είχαμε τόσες γυναίκες να ενδιαφέρονται να μπουν στη πολιτική». Αυτή η παρατήρηση μπορεί να είναι εν μέρει αληθής ωστόσο, οι ρίζες του προβλήματος είναι πολύ βαθύτερες.
Αρχικά, οι άνδρες αποτελούν την πλειοψηφία της αγοράς εργασίας. Επομένως σε όλα τα επαγγέλματα, πέραν των οικιακών και της φροντίδας ανθρώπων, τα οποία στερεοτυπικά θεωρούνται «γυναικεία επαγγέλματα», οι άνδρες κυριαρχούν αριθμητικά από τις γυναίκες. Αυτό συμβαίνει λόγω στερεοτύπων και κοινωνικής πίεσης που επιβαρύνουν τη γυναίκα με επιπλέον φόρτο εργασίας από τον οποίο ο άντρας εξαιρείται. Η γυναίκα «πρέπει» να μαγειρεύει, «πρέπει» να πλένει, «πρέπει» να σιδερώνει τα πουκάμισα, αλλιώς «δεν είναι γυναίκα για σπίτι». Αρά πολλές γυναίκες δεν έχουν «τον ελεύθερο χρόνο» που έχουν πολλοί άνδρες και διστάζουν να διεκδικήσουν πολιτικές θέσεις.
Επιπλέον, η ελληνική βουλή και γενικότερα η ελληνική πολιτική δεν είναι ακριβώς και το πιο φιλικό περιβάλλον για μία γυναίκα. Φτάνει κανείς να ανατρέξει στα σεξιστικά σχόλια του Κύριου Γρηγόρη Ψαριανού οποίος το 2019 σε ένα tweet του σχολίασε την εμφάνιση της πρώην υπουργού Εργασίας Έφης Αχτσιόγλου, γράφοντας χαρακτηριστικά «Μ’ αρέσει το γκομενάκι» και «Μουτς μωρό μου.» Αλλά δεν χρειάζεται να πάει κάνεις μακριά καθώς την προηγούμενη εβδομάδα ο πρόεδρος του κόμματος Εθνική δημιουργία, Θάνος Τζήμερος, άσκησε «εποικοδομητική» κριτική στη ΝΔ λέγοντας ότι είναι απαράδεκτο «στο Υπουργείο Οικογένειας να είναι επικεφαλής μια άγαμη και άτεκνη,» αναφερόμενος στην Σοφία Ζαχαράκη.
Άρα λοιπόν όταν μια γυναίκα ξέρει ότι έχει να αντιμετωπίσει τέτοιες συμπεριφορές στην καθημερινότητά της και ένα εργασιακό περιβάλλον όπου οι συνάδελφοί της δεν την σέβονται, τότε πολύ λογικά επιλέγει να μην ασχοληθεί με την πολιτική.
Επομένως, δεν είναι ότι «δεν ενδιαφέρονται οι γυναίκες για πολιτικές θέσεις» αλλά περισσότερο ότι δεν ενδιαφέρονται πολλοί να δείξουν σεβασμό και αποδοχή στις γυναίκες πολιτικούς.
*Φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών, Κοινωνιολογίας και Τμήματος Μελετών για την ισότητα των φύλων στο Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά
