Το Δικαστήριο της ΕΕ τονίζει ότι εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια να ερμηνεύουν το εσωτερικό δίκαιο, αλλά παρέχει και κατευθύνσεις για το τι θεωρείται «κατάλληλη κύρωση» κατά το δίκαιο της ΕΕ, απαντώντας σε προδικαστικό ερώτημα υπόθεσης ισπανικού δικαστηρίου.
Κρίνει ότι η μετατροπή των συμβάσεων σε «σχέση εργασίας αορίστου χρόνου μη μόνιμης απασχόλησης» δεν είναι επαρκής, καθώς διατηρεί την προσωρινότητα και την επισφάλεια για τον εργαζόμενο, αντί να εξασφαλίζει πραγματική σταθερότητα απασχόλησης.
Επιπλέον, οι προβλεπόμενες αποζημιώσεις, με αυστηρά ανώτατα όρια και καταβολή μόνο κατά τη λύση της σχέσης, δεν επανορθώνουν πλήρως τις ζημίες από μακροχρόνιες καταχρήσεις ούτε αποτρέπουν μελλοντικές παραβιάσεις.
Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι ένα ασαφές και απρόβλεπτο καθεστώς ευθύνης της δημόσιας διοίκησης δεν συνιστά αποτελεσματικό μέτρο, εάν δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένους, εφαρμόσιμους κανόνες και ουσιαστικές κυρώσεις.
Επίσης, η διοργάνωση διαγωνισμών όπου συνεκτιμάται η προϋπηρεσία όλων των συμβασιούχων, και όχι ειδικά όσων υπήρξαν θύματα καταχρηστικών συμβάσεων, δεν θεωρείται πρόσφορο μέτρο αποτροπής.
Η απόφαση, στο πλαίσιο προδικαστικής παραπομπής, δεσμεύει τα εθνικά δικαστήρια σε ανάλογες υποθέσεις και ασκεί πίεση στην Ισπανία να αναθεωρήσει σε βάθος το καθεστώς προστασίας των συμβασιούχων στο Δημόσιο.
Η υπόθεση αφορά παιδαγωγό που από το 2016 εργάζεται σε δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Αυτόνομης Κοινότητας της Μαδρίτης με έξι διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, για κάλυψη κενών θέσεων ή αναπλήρωση προσωπικού.
Τα ισπανικά δικαστήρια αναγνώρισαν τη σχέση εργασίας της ως «αορίστου χρόνου μη μόνιμης απασχόλησης», κατηγορία που προβλέπει παραμονή στη θέση μέχρι οριστική κάλυψη μέσω διαγωνισμού και καταβολή αποζημίωσης κατά τη λύση της σχέσης.
Η εργαζόμενη ζήτησε να αναγνωριστεί ως μόνιμη, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας ζήτησε από το ΔΕΕ να διευκρινίσει αν το ισχύον σύστημα κυρώσεων πληροί τις απαιτήσεις της ρήτρας 5 της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου.
