Δύο μήνες μετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του, ο Γιώργος Μυλωνάκης επέστρεψε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Αυτή τη φορά, όμως, δεν πέρασε την πόρτα του νοσοκομείου ως ασθενής, αλλά ως άνθρωπος που θέλησε να πει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όσους συνέβαλαν καθοριστικά στη σωτηρία του.
Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, μέσα από ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξέφρασε δημόσια την ευγνωμοσύνη του προς τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους τραυματιοφορείς, το βοηθητικό προσωπικό και τη διοίκηση του νοσοκομείου, που, όπως ανέφερε, στάθηκαν στο πλευρό του σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του.
Η επιστροφή του στον «Ευαγγελισμό» είχε έντονο συμβολισμό. Δεν ήταν μια τυπική επίσκεψη, αλλά μια προσωπική πράξη αναγνώρισης απέναντι στους ανθρώπους της δημόσιας υγείας, που πολλές φορές δίνουν μάχες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Εκεί όπου τα μεγάλα λόγια περισσεύουν και μετράει μόνο η πράξη.
Στο μήνυμά του, ο κ. Μυλωνάκης στάθηκε ιδιαίτερα στη δύναμη της επιστήμης, σημειώνοντας ότι «η επιστήμη σώζει ζωές». Παράλληλα, υπογράμμισε πως η δική του δοκιμασία δεν ήταν μια μάχη που κερδήθηκε ατομικά, αλλά χάρη στη φροντίδα, τη γνώση και την αφοσίωση πολλών ανθρώπων.
Ο ίδιος ευχαρίστησε, επίσης, την οικογένειά του, τους φίλους του και όλους όσοι τον στήριξαν με ένα μήνυμα, μια σκέψη ή μια προσευχή κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του. Όπως άφησε να εννοηθεί, σε τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ξανά, χωρίς φίλτρα και περιττές κουβέντες, ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά.
Η ανάρτησή του είχε σαφώς προσωπικό και συγκινησιακό χαρακτήρα, στέλνοντας παράλληλα ένα ευρύτερο μήνυμα για την αξία της υγείας, της αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης στους ανθρώπους που υπηρετούν το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
«Σήμερα νιώθω μόνο βαθιά ευγνωμοσύνη», ήταν το νόημα του μηνύματός του, με τον Γιώργο Μυλωνάκη να επιστρέφει στον χώρο όπου, όπως ο ίδιος περιέγραψε, δόθηκε μια κρίσιμη μάχη για τη ζωή του.
Σε μια εποχή όπου η δημόσια συζήτηση συχνά εξαντλείται στην πολιτική αντιπαράθεση, η συγκεκριμένη ανάρτηση υπενθυμίζει κάτι πιο απλό και πιο ουσιαστικό: όταν μπαίνει στη μέση η υγεία, όλα τα υπόλοιπα μικραίνουν. Και τότε, οι άνθρωποι που κρατούν όρθιο το σύστημα υγείας δεν είναι απλώς εργαζόμενοι. Είναι οι άνθρωποι που μπορούν να κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στον φόβο και την ελπίδα.
