«Γυναίκες που χορεύετε
Τους άντρες πού τους έχετε;
Τους έχουμε στα πρόβατα και στα λυκοφαγώματα»
Γυναίκες που δολοφονείστε, μην αναρωτιέστε σε τι φταίξατε.
Εάν ο δολοφόνος ζητούσε σε σας τη μάνα του που τον προσκυνούσε σαν θεό, ενώ εσείς επισημαίνατε τ’ ανθρώπινα ελαττώματά του…
Εάν από την άλλη, στον πρώτο σας μεγάλο καυγά, πίστεψε ότι μοιάζατε στη μάνα του, που τον είχε απορρίψει και δεν τον αγάπησε όσο ήθελε…
Μην αναρωτιέστε τι είχε πάει στραβά στο προσωπικό του οιδιπόδειο.
Μην του δώσετε κανένα ελαφρυντικό, καμία δικαιολογία, κανένα άλλοθι, αναζητώντας σ’ εσάς τις ίδιες, ευθύνες κι ενοχές. Όσο ψάχνετε σε αυτήν την κατεύθυνση, τον απαλλάσσετε και ταυτόχρονα «οπλίζετε» νέους… θιγμένους και αγανακτισμένους δολοφόνους.
Γυναίκες που δολοφονείστε, μην αναζητάτε την αγάπη στη νοσηρότητα και μην ανέχεστε τίποτα λιγότερο από την αγάπη.
Δεν σας αγαπούσε εκείνος που απειλούσε να σας σκοτώσει εάν φεύγατε. Έπρεπε να είχατε φύγει, να είχατε ζητήσει βοήθεια και συμπαράσταση.
Δεν σας αγαπούσε εκείνος που άπλωνε χέρι, εκτός αν ήταν για χάδι.
Δεν σας αγαπούσε εκείνος που ξεσπούσε επάνω σας, την ανεπάρκεια, τα κόμπλεξ, την κατωτερότητα, την ανασφάλεια και όλα αυτά που τον καθιστούσαν «ανίκανο» ν’ αγαπήσει.
Γυναίκες που δολοφονείστε, δεν ήταν δική σας υποχρέωση να μείνετε, υπομένοντας τα πάντα. Δεν τον είχατε γεννήσει εσείς!
Γυναίκες που δολοφονείστε, θα έπρεπε να είχατε φύγει μακριά.
Θα έπρεπε να είχατε επιλέξει τη ζωή!
