Η Florence Poirel κέρδιζε το εντυπωσιακό ποσό των 390.000 δολαρίων ετησίως στη Ζυρίχη της Ελβετίας, ως ανώτερη διευθύντρια προγραμμάτων στη Google, όταν αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω της το 2024.
Στα 37 της, δεν ήταν εξαντλημένη ή δυσαρεστημένη με τη δουλειά της, κάθε άλλο.
«Η ομάδα ήταν ευχάριστη. Η δουλειά ήταν επίσης αρκετά ευχάριστη», λέει η Poirel στο CNBC Make It.
Συνειδητοποίησε ότι το πιο πολύτιμο νόμισμα στη ζωή δεν ήταν τα χρήματα ή οι τίτλοι, αλλά ο ποιοτικός χρόνος με τους ανθρώπους που αγαπούσε.
Επαναπροσδιορίζοντας τη συνταξιοδότηση
Για την Poirel, αυτή η αποκάλυψη περιελάμβανε τον σύντροφό της, Jan, έναν συνάδελφο στην Google 17 χρόνια μεγαλύτερό της.
Αφού τον γνώρισε το 2017, κατάλαβε ότι τα παραδοσιακά χρονοδιαγράμματα συνταξιοδότησης δεν θα λειτουργούσαν για τη σχέση τους. «Δεν μπορούσα απλά να περιμένω τη συνταξιοδότηση για να απολαύσω τον χρόνο μου μαζί του, γιατί θα ήταν πολύ μεγαλύτερος εκείνη την εποχή», εξηγεί.
Αυτή η συνειδητοποίηση ώθησε την Poirel προς το κίνημα FIRE —Financial Independence, Retire Early (Οικονομική Ανεξαρτησία, Πρόωρη Συνταξιοδότηση)— το οποίο ενθαρρύνει την επιθετική αποταμίευση και επένδυση για να επιτευχθεί η ελευθερία να αποχωρήσει κανείς από την αγορά εργασίας νωρίτερα από το συνηθισμένο.
«Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν χρειαζόταν να συνεχίσω να ανεβαίνω την κλίμακα. Είχα φτάσει στο σημείο που ήταν αρκετό — και ήμουν ευτυχισμένη και ελεύθερη να κάνω κάτι άλλο», λέει.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 2024, είχε συγκεντρώσει περίπου 1,5 εκατομμύρια δολάρια σε αποταμιεύσεις.
Λίγους μήνες αργότερα, η ίδια και ο Jan παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους, εισερχόμενοι σε αυτό που αποκαλεί «μίνι-συνταξιοδότηση», έχοντας αποταμιεύσει αρκετά χρήματα για να καλύψουν τα έξοδα διαβίωσης για 18 μήνες.
Ενώ τα μακροπρόθεσμα σχέδιά της παραμένουν ευέλικτα, η Poirel λέει ότι απολαμβάνει απόλυτα τη νέα της καθημερινή ρουτίνα.
«Δεν ανυπομονώ ιδιαίτερα να επιστρέψω στην εργασία. Νόμιζα ότι θα είχε συμβεί μέχρι τώρα, αλλά απολαμβάνω πραγματικά την καθημερινή ζωή που έχουμε δημιουργήσει σε αυτή τη μίνι-συνταξιοδότηση», λέει.
Το θάρρος να ακολουθήσει το δικό της μονοπάτι
Η τόλμη της Poirel να πάρει αποφάσεις που αλλάζουν τη ζωή της δεν είναι καινούργια.
Το 2013, ενώ εργαζόταν στο μάρκετινγκ στο Βέλγιο, ένιωθε ανεκπλήρωτη και αβέβαιη για τα επόμενα βήματά της. Τα λόγια ενός συναδέλφου της έμειναν χαραγμένα στο μυαλό της: «qui ne tente rien n’a rien» — όποιος δεν ρισκάρει, δεν κερδίζει τίποτα.
Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη αυτή τη συμβουλή, παραιτήθηκε από τη δουλειά της την επόμενη Δευτέρα και μετακόμισε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, χωρίς δουλειά ή γνωριμίες.
Λίγο μετά, εξασφάλισε μια θέση με σύμβαση στη Google στον τομέα της ασφάλειας και της εποπτείας περιεχομένου, με μισθό περίπου 60.000 δολάρια. Αυτό το άλμα πίστης σηματοδότησε την αρχή της δεκαετούς καριέρας της στη Google.
Με επιμονή και αφοσίωση, η Poirel ανέβηκε σταθερά στην ιεραρχία της εταιρείας. Το 2017, μετακόμισε στη Ζυρίχη, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση έργων και τελικά ανώτερες διοικητικές θέσεις, φτάνοντας τελικά στο μισθό των 390.000 δολαρίων το 2024.
Η πορεία της καριέρας της αποδεικνύει τα οφέλη της υπολογισμένης ανάληψης κινδύνου και της προσαρμοστικότητας.
Αγκαλιάζοντας τη μίνι-συνταξιοδότηση
Η επίτευξη του στόχου της για αποταμιεύσεις 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων ήταν μόνο το πρώτο βήμα.
Το να αποχωρήσει από μια υψηλά αμειβόμενη θέση ήταν δύσκολο, ειδικά για κάποιον που περιγράφει τον εαυτό του ως επιφυλακτικό όσον αφορά τα χρήματα.
«Το να αρνηθείς ένα τέτοιο εισόδημα μπορεί να είναι σίγουρα αποθαρρυντικό», παραδέχεται η Poirel.
Ωστόσο, δεν έχει κοιτάξει πίσω. Οι μέρες της στη μίνι-συνταξιοδότηση είναι γεμάτες με κολύμπι στη λίμνη της Ζυρίχης, ταξίδια με τον Jan και παροχή επαγγελματικής καθοδήγησης σε γυναίκες.
Μακριά από το να νιώθει βαρετή ή ανήσυχη, βρίσκει την εμπειρία βαθιά ικανοποιητική.
Αν και μπορεί να επιστρέψει στη δουλειά στο μέλλον, η Poirel σκοπεύει να το κάνει με τους δικούς της όρους — είτε αυτό σημαίνει μερική απασχόληση, ευέλικτο ωράριο ή μόνο σε ρόλους που της προσφέρουν ικανοποίηση.
Αισθάνεται ευγνώμων που ο οικονομικός της προγραμματισμός της έδωσε αυτή την επιλογή.
«Η ζωή είναι πολύ σύντομη και όμορφη, και είναι πολύ λυπηρό να περνάμε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας στη δουλειά, όταν μπορούμε να τον περάσουμε στην όμορφη φύση με φίλους, οικογένεια, αγαπημένους και κάνοντας πράγματα που μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους», αναλογίζεται.
