Η Αρίωνος έκλεισε ξανά. Το σημείο της Μεταλλικής Γέφυρας, εκεί όπου υποτίθεται πως υπάρχει μια «λύση» για τη διέλευση του Μεγάλου Ρέματος, μετατράπηκε άλλη μια φορά σε ποτάμι. Όχι σε δρόμο. Σε ποτάμι.
Η μεταλλική γέφυρα τοποθετήθηκε πριν χρόνια με τη βοήθεια του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ως μια προσωρινή λύση για να αντιμετωπιστεί μια προηγούμενη κατασκευή που είχε υποχωρήσει. Ήταν μια προσπάθεια να μη διακοπεί η κυκλοφορία σε έναν δρόμο που εξυπηρετεί χιλιάδες οχήματα σε καθημερινή βάση. Όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Δεν υπήρξε ποτέ πραγματική γέφυρα. Υπήρξε μια κατασκευή ανάγκης σε ένα σημείο όπου το ποτάμι δεν περνά κάτω από τον δρόμο, αλλά ο δρόμος περνά μέσα από το ποτάμι.
Με κάθε βροχή, μικρή ή μεγάλη, η εικόνα επαναλαμβάνεται. Η κοίτη ανοίγει δεξιά και αριστερά, το νερό απλώνεται σε μια λεκάνη δεκάδων μέτρων και η Αρίωνος εξαφανίζεται. Αυτοκίνητα κολλάνε, η κυκλοφορία διακόπτεται, οδηγοί κινδυνεύουν. Και όλα αυτά σε έναν δρόμο–καρμανιόλα που ήδη μετρά δεκάδες ατυχήματα κάθε μήνα. Τώρα, στο τελείωμά του, έγινε και υποβρύχιος.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, το μεγάλο έργο διευθέτησης και διαπλάτυνσης του Μεγάλου Ρέματος, που εξελίσσεται και σε άλλα σημεία προχωρά με λογικούς ρυθμούς, δεν έχει δώσει την παραμικρή προτεραιότητα σε ένα από τα πιο ευάλωτα, πιο επικίνδυνα, πιο κρίσιμα σημεία του. Εκεί όπου η κατάσταση δεν θυμίζει σύγχρονη πόλη, αλλά Μεσαίωνα.
Και το ερώτημα πλέον είναι απλό και εκκωφαντικό. Μήπως ήρθε η ώρα αυτοί που ασχολούνται με τη διαπλάτυνση του ρέματος να ξεκινήσουν από εκεί που καίει;
Μήπως οι δύο Δήμοι, Ραφήνας-Πικερμίου και Σπάτων-Αρτέμιδας, πρέπει επιτέλους να σηκώσουν το βάρος της πίεσης; Ή μήπως η Αρίωνος, που ενώνει και τους δύο, δεν ενδιαφέρει πραγματικά κανέναν;
Η κατάσταση δεν σηκώνει άλλη αναβολή. Δεν σηκώνει άλλες δικαιολογίες. Δεν σηκώνει άλλα «θα δούμε». Το έργο διευθέτησης προχωρά ,αλλά αν δεν αγγίξει αυτό το σημείο άμεσα, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς μια ωραία φωτογραφία.
Η Αρίωνος πρέπει να αντιμετωπιστεί τώρα. Όχι μετά την επόμενη καταιγίδα. Όχι μετά το επόμενο ατύχημα. Γιατί ένας δρόμος που εξυπηρετεί χιλιάδες ανθρώπους κάθε μέρα δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί σαν πέρασμα μέσα από ποτάμι. Και γιατί την επόμενη φορά, μπορεί να μη μιλάμε μόνο για ζημιές…
