Είναι κάποια πράγματα που ξεπερνούν κάθε φαντασία και κάθε νόμο της φύσης. Και αδυνατεί το μυαλό να τα συνειδητοποιήσει και να τα ερμηνεύσει. Γιατί απλά δεν εξηγούνται με τον νου ενός υγιούς πνευματικά και ψυχικά ανθρώπου. Όχι, δεν είμαι ψυχολόγος, ούτε γιατρός. Και σεβόμουν το τεκμήριο της αθωότητας της Ρούλας Πισπιρίγκου, της μητέρας των τριών νεκρών παιδιών, ενάμιση μήνα τώρα, αρνούμενη να δημοσιεύσω οτιδήποτε για την υπόθεση αυτή, χάνοντας χιλιάδες κλικ από τις ιστοσελίδες μου. Και ξέρετε γιατί;
Ενώ ήταν πασιφανές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με όλη αυτή την ιστορία, και ενώ δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν στις συμπτώσεις, πολύ βαθιά μέσα μου, δεν ήθελα να είναι αλήθεια. Προτιμούσα να βλέπω την γυναίκα αυτή ως τραγική μητέρα που έχασε τα παιδιά της και όχι ως πρωταγωνίστρια αρχαίας τραγωδίας και φόνισσα.
Δυστυχώς όμως, μετά από τις σημερινές ραγδαίες εξελίξεις, όλα αλλάζουν. Και παρουσιάζεται μπροστά μας μια σύγχρονη Μήδεια, με τα μαγικά της φίλτρα, τυφλωμένη από τον έρωτα για τον δικό της ”Ιάσονα” που έφυγε από κοντά της. Και θέλοντας να τον εκδικηθεί σκότωσε -όπως όλα δείχνουν- τα τρία αγγελούδια της, αυτά τα παιδιά που έφερε στον κόσμο με οδύνες. Άραγε υπάρχει πιο αποτρόπαιο έγκλημα και πιο ειδεχθές; Νομίζω πως όχι. Η μητέρα είναι το σύμβολο της ανιδιοτελούς αγάπης και το πιο ιερό πρόσωπο στην ζωή όλων μας. Ποιο θολωμένο μυαλό, ποιος Freud, ποιος Ευριπίδης, ποιος σκηνοθέτης θα μπορούσε να γράψει αυτό το αποτρόπαιο σενάριο; Και ποια καταραμένη μοίρα οδήγησε αυτά τα κοριτσάκια στον παράδεισο, χωρίς να προλάβουν να ζήσουν τίποτε από αυτή τη ζωή;
Αλλά κυρίως πως θα μπορέσει να ζήσει αυτή η γυναίκα από δω και πέρα; Με τι μυαλό; Με τι ψυχή; Με τι συναισθήματα; Νομίζω ότι σύντομα θα κινήσει για να βρει τα τρία αγγελούδια, βάζοντας το δικό της τέλος, με την ελπίδα ότι ίσως την συγχωρήσουν.
Κατερίνα Τράση
