Η ανταπόκριση στη δημοσίευση υπήρξε εντυπωσιακή. Πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Πολλές έσπευσαν να θεωρήσουν πως μιλάμε για τις ίδιες, δηλαδή για τον εαυτό τους. Άλλες πίστεψαν ότι μιλάμε για την «ίδια» γυναίκα. Καμία, όμως, καμία απολύτως, δεν έπεσε μέσα. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, είναι η ουσία.
Γιατί όταν ένα κείμενο διαβάζεται από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους ως προσωπική αναφορά, δεν σημαίνει ότι στοχεύει πολλούς. Σημαίνει ότι περιγράφει ένα φαινόμενο. Ένα μοτίβο συμπεριφοράς που επαναλαμβάνεται, αναγνωρίζεται και το κυριότερο, ενοχλεί.
Ο μεγαλύτερος θόρυβος καταγράφηκε, αναμενόμενα, σε έναν συγκεκριμένο δήμο. Εκεί όπου συχνά καλλιεργείται η αίσθηση ότι όλα ξεκινούν και τελειώνουν εντός των ορίων του. Μόνο που δεν ισχύει. Υπάρχουν κι άλλοι δήμοι δίπλα του. Ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι. Με τα ίδια αδιέξοδα, τις ίδιες μικρές εξουσίες και τις ίδιες υπερβολικές αυτοεικόνες. Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από κανέναν και, σίγουρα, δεν γυρίζει γύρω από όσους μπερδεύουν τη δημόσια παρουσία με τη δημόσια αποδοχή.
Για να μην υπάρχει καμία σύγχυση, η συγκεκριμένη ανάρτηση αφορούσε μια κυρία. Πολύ συγκεκριμένα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το ίδιο ακριβώς δεν συμβαίνει και αλλού, από άντρα, σε άλλον δήμο. Συμβαίνει. Και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο. Η διαφορά είναι απλώς χρονική. Θα έρθει και εκεί η σειρά του.
Το βέβαιο είναι ένα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, το μήνυμα έφτασε εκεί που έπρεπε. Στα ψηλά κλιμάκια. Και αυτή τη φορά δεν αγνοήθηκε. Αντιθέτως, ελήφθη σοβαρά και έχουν ήδη ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα.
Γιατί κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι «παίζουν». Όταν όμως έρθει ο λογαριασμός, δεν τον πληρώνουν ποτέ μόνοι τους. Και αυτό είναι που, στο τέλος, δεν συγχωρείται.
