Καλό φθινόπωρο. Μια φράση που ακούγεται αθώα, μα πίσω της κρύβει όλη την αντίφαση του ελληνικού σήμερα. Γιατί ο Σεπτέμβρης δεν είναι μόνο σχολεία, βιβλία και καινούριες τσάντες. Είναι και η στιγμή που η κοινωνία ξαναμπαίνει σε τροχιά με όλες τις αγωνίες της, λογαριασμοί, ακρίβεια, αγώνας για να βγει ο μήνας.
Κι όμως, την ίδια ώρα, αλλού γράφεται μια άλλη αφήγηση. Στη Θεσσαλονίκη, στη Διεθνή Έκθεση, ακούσαμε εξαγγελίες για φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, μέτρα στήριξης. Λόγια που μοιάζουν να περιγράφουν μια χώρα διαφορετική από αυτή που ζούμε. Γι’ αυτό και η κατακραυγή στα social ήταν άμεση, η κοινωνία δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της σε αυτές τις εξαγγελίες.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η οικογένεια με δύο παιδιά μετράει ευρώ για να καλύψει σχολικά και φροντιστήρια. Ο εργαζόμενος βλέπει τον μισθό να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Ο νέος νιώθει πως το μέλλον του βρίσκεται μακριά από εδώ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτική δείχνει να ζει σε παράλληλο σύμπαν. Ένα σύμπαν όπου τα προβλήματα λύνονται με ανακοινώσεις και η κοινωνία «ανακουφίζεται» με δελτία Τύπου. Όμως η ζωή δεν είναι αριθμοί. Η ζωή είναι η αγωνία του πολίτη.
Καλό φθινόπωρο, λοιπόν. Με την ελπίδα κάποτε η φράση αυτή να σημαίνει πραγματική νέα αρχή και όχι επανάληψη των ίδιων αυταπατών. Γιατί το κουράγιο της κοινωνίας δεν είναι ανεξάντλητο – και όταν τελειώσει, η πραγματικότητα θα χτυπήσει την πόρτα εκείνων που σήμερα ζουν στο παράλληλο σύμπαν.
Εφημερίδα Polis
