Όταν ο διάλογος ή ακόμα και ο δικαιωματικός σχολιασμός (έστω πικρόχολος) γίνεται και στηρίζεται σε επιχειρήματα, έχει αξία.
Όταν γίνεται με μεγάλες δόσεις κακίας και φθόνου, απλά… σερβίρει την άγνοια και τον αποπροσανατολισμό.
Κατανοώ πως για κάποιους, η πραγματική εξιστόρηση γεγονότων και η αντικειμενική αποτίμηση/αποκάλυψη προσώπων και χαρακτήρων, είναι δυσάρεστη κι επώδυνη, αλλά και τόσο άγνωστη έννοια (επιρρεπείς όπως είναι, στην υποκρισία και τον χαμαιλεοντισμό) όσο και η δημοσιογραφική δεοντολογία, η εκδοτική ευθύνη πράξεων και γραφομένων…
κατ επέκταση, εντελώς άγνωστο είναι για αυτούς, το συγκεκριμένο λειτούργημα της δημοσιογραφίας, με τις πολυεπίπεδες αλληλεπιδράσεις στην κοινωνία.
Προσωπικά, εννοείται ότι δεν θα κατρακυλήσω σε κανένα ‘δάπεδο’ για να συναντήσω και να συνομιλήσω με κανέναν τυχάρπαστο/η.
Προτιμώ να απαντώ με έργο, ενώ αρκούμαι στη συγκινητική αποδοχή των χιλιάδων αναγνωστών μου, οι οποίοι με ακολουθούν με συνέπεια κι εμπιστοσύνη.
Ίσως τελικά, όταν ο θόρυβος της επιτυχίας ενοχλεί, κάποιοι αντιδρούν αλλοπρόσαλα!
και προκειμένου να καλύψουν αυτόν τον θόρυβο, βαρούν… τηγάνια και κατσαρόλες!
