της Κατερίνας Τράση*
Υπάρχουν υποθέσεις που δεν τις διαβάζεις απλώς. Σε στοιχειώνουν.
Πίσω από την κλειστή πόρτα ενός διαμερίσματος στην Κυψέλη αποκαλύφθηκε ένα σκηνικό που παγώνει ακόμη και έμπειρους αστυνομικούς: ένας 43χρονος, μία 38χρονη, ένας 26χρονος και τρία παιδιά, ηλικίας 15, 12 και 9 ετών. Η 15χρονη είναι έγκυος. Δύο από τα παιδιά διαγνώστηκαν, σύμφωνα με νοσοκομειακές πηγές, με σύφιλη. Και μέσα σε βαλίτσα βρέθηκε κατεψυγμένη η σορός ενός βρέφους περίπου εννέα μηνών, με πολλαπλά τραύματα από μαχαίρι. Οι συγγενικές σχέσεις και οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου εξακολουθούν να διερευνώνται.
Ως δημοσιογράφος έχω μάθει να κρατώ απόσταση από το γεγονός. Εδώ, όμως, η απόσταση καταρρέει. Οι λεπτομέρειες προκαλούν κόμπο στο στομάχι και ένα ερώτημα που δεν γίνεται να θαφτεί κάτω από κραυγές αποτροπιασμού:
Πώς έφτασαν παιδιά να ζουν σε τέτοιες συνθήκες χωρίς να τα προστατεύσει κανείς εγκαίρως;
Ποιος γνώριζε; Ποιος υποψιαζόταν; Ποιος είδε σημάδια και κοίταξε αλλού; Ποιες υπηρεσίες είχαν ενημερωθεί και τι έκαναν; Γιατί η κοινωνία και το κράτος εμφανίζονται συνήθως μετά τη φρίκη, όταν πλέον είναι αργά;
Είναι εύκολο να μιλήσουμε για «τέρατα». Το δύσκολο είναι να εξετάσουμε τη μεγάλη εικόνα: την μαστροπεία, την πιθανή κακοποίηση, την εγκατάλειψη, τα ναρκωτικά και την αποτυχία κάθε μηχανισμού που όφειλε να λειτουργήσει ως δίχτυ προστασίας για αυτά τα παιδιά.
Οι τρεις ενήλικοι έχουν ήδη βρεθεί αντιμέτωποι με κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών και μη ανακοίνωση ανεύρεσης νεκρού, ενώ η έρευνα για τον βίαιο θάνατο του βρέφους βρίσκεται σε εξέλιξη.
Το κουβάρι μόλις άρχισε να ξετυλίγεται. Η Δικαιοσύνη πρέπει να βρει ποιος έκανε τι. Και η Πολιτεία οφείλει να απαντήσει πώς τρία παιδιά έμειναν αβοήθητα μέσα σε μια κόλαση με τοίχους, διεύθυνση και γείτονες.
Γιατί το πραγματικά τρομακτικό δεν είναι μόνο όσα συνέβησαν πίσω από εκείνη την πόρτα.
Είναι ότι η πόρτα βρισκόταν ανάμεσά μας — και παρέμενε κλειστή.
*Εκδότρια και δημοσιογράφος rpn.gr
