Ξεφυλλίζοντας οικογενειακά άλμπουμ, μια τέτοια βροχερή μέρα , βρήκα φωτογραφίες πολλών & διαφορετικών ανθρώπων που σφράγισαν την Ραφήνα μιας άλλης εποχής.
Πχ, Ο Παππά Θανάσης & η κυρά Μάρω η σύζυγος του, η μαμά της Πόλυ Πικουλίδου , η κυρά Ευδοξία Καλπάκη η κυρία Κατίνα Καμίνη πολλοί πάρα πολλοί είναι μέσα σε αυτό το άλμπουμ .
Τι τους συνδέει όλους αυτούς;
Ένα (εκδρομικό) Λεωφορείο και η Νίτσα Σιγινού.
Η ,Τριγλιανής καταγωγής, Νίτσα ( Δάφνη) Σιγινού, που σήμερα θα ήθελα να μιλήσω εδώ στο Fb με πολλή αγάπη και νοσταλγία ,
ταξίδεψε μαζί με τους παλιούς Ραφηνιώτες παντού.. Αφετηρία πάντα η Εκκλησία μας η ” Παντοβασίλισσα .”
Μόλις έκλεινε η πόρτα του πούλμαν, έπαιρνε κάποιος το μικρόφωνο και άρχιζε το πείραγμα! Θυμάμαι πως χόρευαν και μέσα στο πούλμαν. Όλοι γινόντουσαν μια παρέα, άφηναν τα προβλήματα πίσω και απολάμβαναν το ταξίδι..
Η αγαπημένη μου Νίτσα , θεία μου και αδερφή του παππού μου Νικολάου Σιγινού, ήταν πολύ αγαπητή σε όλους . Είχε ευαίσθητη ψυχή και εκλεπτυσμένο γούστο! Αγαπούσε φίλους και εχθρούς !!!
Η καρδιά της ήταν πάντα γεμάτη και το σπίτι της ανοιχτό σε όλους. Κάθε μέρα μετά σχολείο, πήγαινα πρώτα σε αυτήν να δω πως είναι και μετά στο σπίτι . Τα καλοκαίρια τρώγαμε πίτσα που έφτιαχνε στο βεραντάκι της. Εκείνη έπινε ουζάκι της ενω εγω Coca cola..Μιλάγαμε ώρες μαζί . Την εμπιστευόμουν . Ήταν το παρεάκι μου.
Σιχαινόταν τους γιατρούς, της άρεσε να παίζει χαρτάκι- “κουν καν” κάθε απόγευμα με γειτόνισσες- φιλενάδες της ( χωρίς λεφτά)και λάτρευε την Νανά Μούσχουρη.
Όταν έφυγε για το μεγάλο ταξίδι τόσο νωρίς, συνειδητοποίησα πόσες αναμνήσεις έχω τόσο από εκείνη όσο και από μια γενιά ανθρώπων τόσο αυθεντικών.
Αυτό το λεωφορείο που εγώ το βάφτισα ” Η Παλιά Ραφήνα, “έφυγε” χωρίς επιστροφή για την γειτονιά των Αγγέλων
Οι αναμνήσεις από αυτούς τους ανθρώπους θα μας συντροφεύουν πάντα.
fb Γεωργία Γωγώ Μπουτσίνη
