«Ο Δήμος θα χρεοκοπήσει μαντάροντας τους δρόμους» – Η κραυγή αγωνίας των επαγγελματιών που νιώθουν εγκαταλελειμμένοι
της Βιργινίας Μάρκου
Υπάρχουν στιγμές που μία φράση αρκεί για να συμπυκνώσει την αγανάκτηση ενός ολόκληρου τόπου.
«Ο Δήμος θα χρεοκοπήσει με το πέρας των έργων της ΕΥΔΑΠ αφού θα πρέπει να μαντάρουμε συνέχεια το κατεστραμμένο οδικό δίκτυο».
Η ως άνω, τοποθέτηση του Προέδρου του Σωματείου Επαγγελματιών και Εμπόρων Μαραθώνα, Κωνσταντίνου Νησιώτη, κατά τη συνέλευση της Πέμπτης 21 Μαΐου στο Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου, δεν ήταν απλώς μία υπερβολική αποστροφή λόγου.
Ήταν η αποτύπωση μιας κοινωνίας που αισθάνεται ότι φτάνει στα όριά της.
Η αίθουσα δεν φιλοξένησε απλά, μία επαγγελματική συγκέντρωση. Ήταν μια συνέλευση ανθρώπων που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να καταρρέει κάτω από σκαμμένους δρόμους, σκόνη, αποκλεισμένα πεζοδρόμια και μία καθημερινότητα που πλέον μοιάζει αφόρητη.
Οι επαγγελματίες του Μαραθώνα μίλησαν ανοιχτά και με φανερή απόγνωση, για χαμένη σεζόν, για μηδενικούς τζίρους, για πελάτες που αποφεύγουν την περιοχή υπό τον φόβο ζημιών στα οχήματά τους και για επιχειρήσεις που βρίσκονται κυριολεκτικά ένα βήμα πριν το λουκέτο. Και δεν μιλάμε μόνο για «δευτερεύουσες» ή εμπορικές επιχειρήσεις. Ακούστηκαν φόβοι ακόμη και για φούρνους, μανάβικα, κρεοπωλεία — δηλαδή για την ίδια τη στοιχειώδη κοινωνική ζωή του τόπου.
Ο Μαραθώνας ποτέ δεν υπήρξε μία ισχυρή εμπορική αγορά. Πάντα πάλευε. Πάντα επιβίωνε με δυσκολία. Και ίσως γι’ αυτό σήμερα η πίεση μοιάζει ασήκωτη. Γιατί όταν ένας ήδη αδύναμος οργανισμός δέχεται ένα ακόμη χτύπημα, κινδυνεύει να καταρρεύσει ολοκληρωτικά.
Στη συνέλευση πραγματοποιήθηκε διαλογική συζήτηση με έντονη φόρτιση, ενώ μέσω ζωντανής σύνδεσης η νομική εκπρόσωπος των επαγγελματιών απάντησε σε ερωτήματα σχετικά με τις προσφυγές που ετοιμάζονται. Οι επαγγελματίες αναζητούν πλέον έγγραφες δεσμεύσεις, σαφή χρονοδιαγράμματα και αποκατάσταση ζημιών μέσω της νομικής οδού. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετοί μίλησαν όχι απλώς για επαγγελματική δυσκολία αλλά για ζήτημα επιβίωσης.
Ο κ. Νησιώτης κατήγγειλε επίσης ότι κλιμάκιο της ΕΥΔΑΠ απέφυγε… εντέχνως, προγραμματισμένη επιτόπια συνάντηση με το Σωματείο ώστε να καταγραφούν τα προβλήματα στο οδικό δίκτυο.
Το μήνυμα που εξέπεμψε η συνέλευση ήταν σαφές: οι επαγγελματίες δεν δέχονται πλέον, να αντιμετωπίζονται ως αόρατοι στον ίδιο τους τον τόπο. Θα απαιτήσουν να έχουν λόγο ο οποίος θα ακούγεται. Θα διεκδικήσουν να συναποφασίζονται τα πάντα, αφού συμβαίνουν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
Και κάπου εδώ το ζήτημα παύει να αφορά μόνο τα έργα της αποχέτευσης.
Γιατί κάτω από την οργή για τα έργα, βγαίνει πλέον στην επιφάνεια κάτι πολύ βαθύτερο. Ένα αίσθημα εγκατάλειψης που σιγοκαίει εδώ και χρόνια στη δημοτική κοινότητα Μαραθώνα.
Δεκαέξι χρόνια μετά τον «Καλλικράτη», πολλοί Μαραθωνίτες δεν αισθάνονται ότι ανήκουν σε έναν πραγματικά ενιαίο Δήμο.
Η αίσθηση ότι η ιστορική κοινότητα του Μαραθώνα αδικείται έναντι της Νέας Μάκρης λόγω πληθυσμιακής υπεροχής της δεύτερης, δεν εκφράζεται πλέον ως ψίθυρος ή υποψία. Εκφράζεται ανοιχτά, δημόσια και με αυξανόμενη ένταση.
Το όνομα «Μαραθώνας» — ένα όνομα παγκόσμιο, ιστορικό, βαρύ — χρησιμοποιείται για να ανοίγουν πόρτες, να προσελκύονται επενδύσεις, να αποκτά κύρος ο ενιαίος Δήμος. Όμως πολλοί κάτοικοι αισθάνονται ότι τα οφέλη δεν επιστρέφουν ποτέ πραγματικά στον ίδιο τον ιστορικό τόπο. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι τα μεγάλα έργα, οι χρηματοδοτήσεις και η ανάπτυξη κατευθύνονται αλλού.
Εάν πράγματι οι Μαραθωνίτες υπερβάλλουν, τότε αυτό πρέπει να αποδειχθεί στην πράξη. Όχι με λόγια και δημόσιες σχέσεις, αλλά με έργα, ισονομία, παρουσία και ουσιαστική στήριξη. Γιατί σήμερα, το κλίμα που καταγράφεται στην τοπική κοινωνία είναι εκρηκτικό. Κι αν δεν αντιστραφεί σύντομα, οδηγούμαστε μαθηματικά, σε κοινωνικό και διαδημοτικό εμφύλιο.
Η απογοήτευση προς τη Διοίκηση του Δήμου, εκφράστηκε έντονα και στη συνέλευση. Οι επαγγελματίες μίλησαν για υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, για αδιαφορία που — όπως καταγγέλλουν — φτάνει μέχρι και σε εχθρική στάση.
Με όλα αυτά, το Σωματείο δηλώνει αποφασισμένο να κινηθεί αυτόνομα, χωρίς να περιμένει βοήθεια από πουθενά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ασχοληθεί ν’ ανοίξει κόντρα με τη Δημοτική Αρχή.
Κι όμως, ίσως αυτή να είναι η πιο κρίσιμη στιγμή ώστε να πέσουν οι τόνοι και να υπάρξει πραγματική παρέμβαση. Γιατί όταν μία κοινωνία αρχίζει να αισθάνεται εγκαταλελειμμένη, απαξιωμένη, αδικημένη και χωρίς φωνή, τότε η οργή συσσωρεύεται επικίνδυνα.
Η ειρωνεία είναι πως ο νομοθέτης θεωρεί ότι μέχρι τις εκλογές του 2028 θα έχει ολοκληρωθεί ουσιαστικά η ενοποίηση των Δήμων — γι’ αυτό και καταργούνται Τοπικά Συμβούλια και καθιερώνεται ενιαίο ψηφοδέλτιο. Στον Δήμο Μαραθώνα όμως, αντί για ενοποίηση, μοιάζει να βαθαίνει ένα υπόγειο ρήγμα.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό από όλα.
Γιατί όταν ένας ιστορικός τόπος αισθάνεται ότι χάνει την ταυτότητα, τη φωνή και την προοπτική του, τότε η κοινωνική δυσαρέσκεια μπορεί να εξελιχθεί σε χιονοστιβάδα ανεξέλεγκτη.
Ο Μαραθώνας δεν ζητά προνόμια. Ζητά να γίνει στην πράξη αυτό που ορίζει η Νομοθεσία: το κέντρο του ενιαίου Δήμου!
