Και πάλι φέτος, για λίγες ώρες, τα φώτα του παγκόσμιου ενδιαφέροντος έπεσαν στον Τύμβο και την Αφετηρία του Μαραθώνος.
Αυτό ήταν.. πέρασε.. του χρόνου ξανά (ελέω Κορονοϊού).
Γλυκόπικρα συναισθήματα, τα ίδια που μένουν κάθε φορά, ειδικά στους γηγενείς, αλλά και τους μόνιμους κάτοικους της ιστορικής πόλης: περηφάνια και συγκίνηση ανάμεικτα με χαμόγελα όλο πίκρα και απογοήτευση.
Τα φώτα έσβησαν και μέχρι του χρόνου που θα ξαναζήσουμε δόξες, μεγαλεία (και διηγώντας τα να κλαις) θα συνεχίσουμε να βιώνουμε τη μίζερη πραγματικότητα: ένας ιστορικός Δήμος χωρίς δικό του δημαρχείο και με μία και μοναδική είσοδο κι έξοδο (σ.σ. στο τρίγωνο του διαβόλου, όπως λέμε, με δύναμη φυγόκεντρη, σάμπως ν’ αποδιώχνουμε τον επισκέπτη αντί να τον καλωσορίζουμε).
Μέχρι τον επόμενο Αυθεντικό Μαραθώνιο, η διαμάχη με τους Μακρινούς θα εξακολουθεί να καταγράφεται… όχι για τοπικιστικούς λόγους (όπως γινόταν στα ποδοσφαιρικά ματς της δεκαετίας του 80 Μάχης – Εθνικού) ούτε για ιδεολογίες (Αρβανίτες εναντίον Μικρασιατών) ούτε ακόμα για πολιτικούς λόγους (θέλουμε δεν θέλουμε τον τωρινό Δήμαρχο και τους συνεργάτες του).
Μιλάμε για την κόντρα και τη διαφωνία, που εντοπίζεται στα εξής: ποια από τις δύο πόλεις θα έπρεπε να έχει τα περισσότερα οφέλη; Η Νέα Μάκρη, επειδή έχει τις περισσότερες ψήφους ή ο Μαραθώνας, ως Έδρα εκ του Νόμου;
Πού να δίδεται η μεγαλύτερη έμφαση; Να γίνεται ισομερή κατανομή κονδυλίων; Να γίνεται αναλογικά με τον πληθυσμό; Την έκταση; Την εμπορικότητα; Την καταγωγή του εκάστοτε τοπάρχη; Ή την Ιστορία;
Θέματα που δεν έχουν λυθεί, καθώς πρέπει να ληφθούν αποφάσεις.
Και καμία απόφαση δεν ικανοποιεί τους πάντες!
Λύσεις – τομές, για τις οποίες απαιτούνται: αγάπη για τον τόπο, γνώσεις και τόλμη, για να πειστούν οι πολίτες ότι το ζήτημα προσεγγίζεται με σύνεση κι ευαισθησία, σοβαρότητα και ανοιχτά μυαλά.
Γιατί πολύ απλά, αν είναι να κάνεις τομές πείσε ότι είσαι χειρουργός!
Αν θέλετε να ενημερώνεστε για όλα τα νέα κάντε like στην σελίδα μας στο facebook ΕΔΩ
