Μάτι: Έξι χρόνια μετά, ζούμε με ενοχές, εγκαύματα και σιωπές
Μία πυρόπληκτη κάτοικος
Ζω στο Νέο Βουτζά. Στη γειτονιά των νεκρών και των εγκαυματιών. Έξι χρόνια μετά, η φωτιά δεν έχει σβήσει. Ζει μαζί μας, στα κορμιά, στα βλέμματα, στη σιωπή.
Τον Ιούλιο του 2018 όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν προλάβαμε να καταλάβουμε τίποτα. Η φωτιά κατάπιε τα πάντα: ανθρώπους, σπίτια, ζώα, δέντρα, δρόμους. Φίλοι και γείτονες χάθηκαν έξω από το σπίτι μου. Άλλοι σώθηκαν με εγκαύματα που δεν επουλώνονται ούτε στο σώμα, ούτε στην ψυχή.
Οι εγκαυματίες είναι οι ζωντανοί μάρτυρες αυτής της τραγωδίας. Κουβαλούν καθημερινά τη φωτιά πάνω τους. Στο πρόσωπο, στα χέρια, στην αναπνοή τους. Όμως αυτό που χρειάζονται είναι στήριξη, φροντίδα, αναγνώριση.
Και τι τραγωδία…, 16 ανθρώπινα μέλη παραμένουν αταυτοποίητα στο νεκροταφείο Νέας Μάκρης. Ποιοι ήταν; Ποιοι τους πενθούν; Θα το μάθουμε ποτέ;
Όσοι ζούμε, κουβαλάμε ενοχές. Επιζήσαμε από τύχη. Η κοινωνία προχώρησε, εμείς μείναμε πίσω. Στο απόγευμα της 23ης Ιουλίου 2018.
Η Δικαιοσύνη δεν κατάφερε να απαλύνει τον πόνο μας. Για εμάς οι πληγές παραμένουν ανοιχτές όχι μόνο για ό,τι έγινε, αλλά και για ό,τι δεν ειπώθηκε ποτέ.
Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε το αυτονόητο: να μην ξανακαεί κανείς. Ούτε στο δάσος, ούτε σε αυτοκίνητο, ούτε στο κορμί του.
Θέλουμε ΕΥΘΥΝΗ, ΠΡΟΛΗΨΗ, ΑΛΗΘΕΙΑ.
Λιάνα Κωνσταντίνου
