Είναι προφανές ότι ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης του Δήμου μας έχει μη αμφισβητήσιμη εξειδίκευση στον κόσμο της Ντίσνεϊ. Ειδικά στα διάσημα ανηψάκια του…θείου Ντόναλντ. Λογικό η έκφραση πολιτικής κριτικής να είναι επιπέδου Χιούι, Λιούη και Ντιούη μαζί, αν και περισσότερο θα του ταίριαζε η κραυγή του Ιζνογκούντ του Γκοσινί: “Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη!”.
Δεν μπορεί κανείς παρά να χαιρετίσει τη γενναία του αυτοκριτική όταν με περισσό θάρρος φωτογραφίζει την κοινή παρουσία της ετερόκλητης τριάδας στην προεκλογική εξέδρα του, υπογραμμίζοντας ότι «διάφοροι καιροσκόποι πολιτεύθηκαν για να μπουν συμπλήρωμα στο «συνεταιριλίκι» της διοίκησης». Απλά δεν «έκατσε». Κρίμα κι άδικο, δε λέω, αλλά έτσι είναι η ζωή.
Ευχαριστεί όσους πολίτες τον τίμησαν, κατανοεί τους πολλούς που δεν, και μας συμπονά όλους για την επιλογή των δημοτών το ’19. Το σημαντικό είναι ότι δείχνει μεγαλείο ψυχής, που αν και δεν τον κατανοήσαμε, δεν κρατά καμία κακία.
Ως εκ τούτου, δεν μπορείς παρά:
Να τον ευχαριστήσεις για το «νέο» και «άφθαρτο» που φέρνει στην πολιτική σκηνή, με τον σπάνιο είναι η αλήθεια, αλλά πολιτισμένο και τεκμηριωμένο λόγο του, κόντρα στο… κατεστημένο.
Να τον κατανοήσεις. Όσο νάναι, είναι βαρύ να προσγειώνεσαι στο 16%. Κάτι πρέπει να πεις.
Και τέλος, να τον συμπονέσεις. Πρέπει να υπάρξει και δεν είναι εύκολο πράγμα τα παζάρια στα πατάρια με τα εγώ όλων των σωτήρων.
Κάντε like στην σελίδα μας στο facebook ΕΔΩ
