Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 92 ετών, η Μέλπω Ζαρόκωστα, μια από τις ηθοποιούς που δεν έκαναν ποτέ φασαρία για να ξεχωρίσουν — κι όμως ξεχώρισαν. Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και σε όσους τη θυμούνται από το θέατρο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και είχε νοσηλευτεί, ενώ η ίδια ζούσε σε γηροκομείο. Η ζωή, όπως συχνά συμβαίνει, δεν της χάρισε φινάλε με προβολείς, αλλά εκείνη είχε ήδη πει όσα είχε να πει πάνω στη σκηνή.
Η ανακοίνωση της οικογένειας
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η ανάρτηση της ανιψιάς της, η οποία έγραψε μεταξύ άλλων:
«Ο μόνος άνθρωπος στην οικογένεια που είχε καταλάβει την ελάχιστη αυτοεκτίμησή μου και δήλωνε θαυμάστριά μου. Γι’ αυτό την αγαπούσα πολύ. Ήταν παντρεμένη με τον θείο μου, τον Βίκτωρα Παγουλάτο, που επίσης μου στάθηκε σε δύσκολες στιγμές. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκε το μοναδικό της παιδί, ο Αλέξανδρος».
Λόγια απλά, χωρίς στόμφο. Όπως θα τα προτιμούσε κι εκείνη.
Ποια ήταν η Μέλπω Ζαρόκωστα
Γεννημένη στον Πειραιά το 1933, κόρη του αναλογιστή Ηλία Ζαρόκωστα και της Δέσποινας Σπυροπούλου, έζησε μια ζωή που δεν χωρούσε εύκολα σε σύνορα. Μετά τον Πόλεμο βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια και αργότερα στο Σίδνεϊ, όπου σπούδασε θέατρο, σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική. Εκεί ξεκίνησε και η επαγγελματική της πορεία, ερμηνεύοντας απαιτητικούς ρόλους όπως την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ και την Εκάβη στα ελληνικά για την ομογένεια.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1958 και σχεδόν αμέσως εντάχθηκε στον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Παράλληλα με την υποκριτική, ασχολήθηκε ενεργά με τη συγγραφή, τη μετάφραση και τη διασκευή θεατρικών έργων. Το Φροντιστήριο γυναικών ήταν μόνο η αρχή: ακολούθησαν έργα που παίχτηκαν στην Αθήνα και την περιφέρεια, χωρίς κραυγές, αλλά με γερό θεατρικό λόγο.
Ιδιαίτερη θέση κατέχει και η παρουσία της στην Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, όπου υπήρξε το πρώτο γυναικείο μέλος ήδη από το 1960 και αργότερα πρόεδρός της.
Η Μέλπω Ζαρόκωστα ανήκε σε μια γενιά που δούλευε σκληρά, μιλούσε λίγο και άφηνε το έργο να κάνει τον θόρυβο. Και αυτό, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, παραμένει διαχρονικά classy.
