Υπάρχουν έργα που ξεπερνούν τα όρια μιας απλής κατασκευής. Το Μουσείο του Ολυμπιακού, αυτό το στολίδι δίπλα στο Καραϊσκάκη, είναι αδιαμφισβήτητα ένα τέτοιο έργο. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, ένας χώρος μνήμης, δόξας και ιστορίας. Ένα καμάρι που φέρει την υπογραφή του Προέδρου και που από την πρώτη στιγμή αγαπήθηκε και υμνήθηκε ως κάτι μοναδικό.
Όμως, η πραγματικότητα που ζήσαμε χθες μας γέμισε πίκρα. Για πρώτη φορά μετά το άνοιγμά του, το Καραϊσκάκη γέμισε ξανά. Και όσοι περάσαμε από τον χώρο του μουσείου, βρεθήκαμε μπροστά σε μια εικόνα που μας ξένισε. Έλεγχοι αυστηροί, ουρές, απαγορεύσεις, σαν να μπαίνεις στο Λούβρο. Ελάχιστος κόσμος είχε πρόσβαση, ενώ πολλοί —κυρίως άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας— έμειναν απ’ έξω. Άνθρωποι που για χρόνια έβρισκαν σε εκείνον τον χώρο μια όαση.
Το παλιό μουσείο, μπορεί να μην είχε την ίδια λάμψη, αλλά είχε κάτι ανεκτίμητο, ήταν ανοιχτό. Ήταν το καφενείο της ψυχής για τους παλιούς Ολυμπιακούς. Ήταν το σημείο συνάντησης, η στιγμή περισυλλογής πριν το παιχνίδι, το μέρος που ο καθένας μπορούσε να θαυμάσει τα τρόπαια και να αναπολήσει τις μεγάλες στιγμές. Εκεί έβλεπες χαμόγελα, ακούγονταν ιστορίες, ξυπνούσαν μνήμες.
Χθες, όλα αυτά κόπηκαν βίαια. Οι παλιοί φίλαθλοι, εκείνοι που πλήρωσαν με τον ιδρώτα, τον χρόνο και την αγάπη τους αυτόν τον Θρύλο, βρέθηκαν μπροστά σε πόρτες κλειστές. Δεν έφταιγαν οι άνθρωποι της ασφάλειας, τη δουλειά τους έκαναν. Αλλά το βλέμμα αυτών που έφευγαν βουρκωμένοι, δεν ξεχνιέται. Ήταν το βλέμμα του ανθρώπου που δεν ζητά τίποτα παραπάνω από το δικαίωμα να νιώθει κομμάτι της ιστορίας του.
Το μουσείο του Ολυμπιακού είναι ένα θαύμα, αλλά δεν πρέπει να γίνει ένα θαύμα για λίγους. Δεν είναι ούτε για VIP, ούτε για όσους έχουν την άνεση να κλείνουν εισιτήρια και ώρες από το κινητό τους. Είναι —ή πρέπει να είναι— για όλους. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι για όλους. Και η ιστορία του γράφτηκε από όλους.
Ας ξαναδούν, λοιπόν, οι υπεύθυνοι τον τρόπο που λειτουργεί αυτός ο χώρος. Γιατί αν το μουσείο παραμείνει απροσπέλαστο στους ανθρώπους που το ένιωθαν σπίτι τους, τότε χάνει την ψυχή του. Και το πιο μεγάλο επίτευγμα μετατρέπεται σε μια μεγάλη αδικία.
