Υπάρχει κάτι παράξενο στον άνθρωπο. Σαν να κουβαλά μέσα του περισσότερα απ’ όσα θα προλάβει ποτέ να ζήσει. Όσο κι αν προσπαθήσει, όσο κι αν εξελιχθεί, πάντα θα μείνει κάτι πίσω. Κάτι ανεκπλήρωτο. Και αν το κοιτάξεις ειλικρινά, αυτό έχει μια μικρή θλίψη.
Αλλά όχι μόνο. Γιατί μέσα σε αυτό υπάρχει και μια σιωπηλή ανακούφιση: δεν χρειάζεται να γίνεις τα πάντα. Δεν μπορείς. Μπορείς όμως να γίνεις… εσύ. Και αυτό ακούγεται απλό.
Μέχρι να προσπαθήσεις.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χάνουν τη ζωή τους επειδή δεν είχαν δυνατότητες. Τη χάνουν γιατί δεν έφτασαν ποτέ αρκετά κοντά στον εαυτό τους. Όχι επειδή δεν μπορούσαν. Αλλά επειδή δεν έμαθαν ποτέ να ξεχωρίζουν τι είναι δικό τους και τι όχι.
Μεγαλώνουμε φορτωμένοι. Απόψεις, φόβοι, ρόλοι, «πρέπει». Πράγματα που μπήκαν μέσα μας χωρίς να τα επιλέξουμε. Και κάπου στην πορεία, τα μπερδεύουμε με τον εαυτό μας. Το να γίνεις αυτός που είσαι δεν σημαίνει να προσθέσεις κάτι. Σημαίνει να αφαιρέσεις. Να αρχίσεις να ξεγυμνώνεις. Να δεις τι από όλα αυτά που ζεις, σκέφτεσαι, επιθυμείς… είναι πραγματικά δικό σου. Και τι είναι απλώς μια προσαρμογή για να ανήκεις, για να μην απορριφθείς, για να νιώσεις ασφαλής. Και αυτό δεν είναι εύκολο… Γιατί το γνώριμο, ακόμα κι αν δεν σου ταιριάζει, σε κρατάει. Το άγνωστο σε αφήνει εκτεθειμένο. Και κάπου εκεί αρχίζει η αληθινή δυσκολία…
Να γίνεις αυτός που είσαι σημαίνει να αντέξεις αυτή την έκθεση. Να αφήσεις πίσω βεβαιότητες που σε βόλευαν. Να δεις καθαρά πού προσαρμόστηκες και τι κόστισε αυτό. Να απομακρυνθείς από ό,τι σε κρατά μικρό, ακόμα κι αν σε προστάτευε κάποτε. Και μετά… να αρχίσεις να επιστρέφεις. Όχι σε κάτι ιδανικό. Σε κάτι αληθινό!
Υπάρχει μέσα σου μια κατεύθυνση. Δεν φωνάζει. Δεν επιβάλλεται. Είναι ήσυχη. Επίμονη. Την αγνοείς εύκολα μέχρι που κάποια στιγμή δεν αντέχεις άλλο να την αγνοείς. Και τότε, αν σταθείς λίγο… την ακούς. Και όσο την ακούς, κάτι αλλάζει. Όχι επειδή προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος. Αλλά επειδή σταματάς να είσαι αυτό που δεν είσαι.
Αυτός ο δρόμος δεν είναι ασφαλής. Δεν έχει εγγυήσεις. Δεν σου υπόσχεται ότι όλα θα πάνε καλά. Σου ζητά όμως κάτι άλλο: να πλησιάσεις τον φόβο σου αντί να τον αποφεύγεις. Να σταθείς σε σημεία που μοιάζουν με άκρη γκρεμού. Χωρίς βεβαιότητα. Μόνο με μια αίσθηση ότι «εκεί βρίσκεται κάτι δικό σου». Και ναι… χρειάζεται τόλμη.
Αλλά κάπου εκεί αρχίζει να συμβαίνει κάτι ουσιαστικό. Όπως ένα δέντρο που, αντί να σπάσει στην καταιγίδα, ριζώνει πιο βαθιά… έτσι κι εσύ. Δεν δυναμώνεις αποφεύγοντας τη δυσκολία. Δυναμώνεις μπαίνοντας μέσα της. Σκάβοντας. Όχι επιφανειακά. Βαθιά. Μέχρι να φτάσεις σε κάτι που δεν σου το έδωσε κανείς. Σε κάτι που δεν δανείστηκες. Σε κάτι που είναι δικό σου.
Και εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις. Ότι το να μάθεις ποιος είσαι, περνά πρώτα από το να δεις ποιος δεν είσαι. Να αφήσεις πίσω ό,τι δεν σου ανήκει. Να αποχωριστείς κομμάτια που σε βόλευαν, αλλά δεν σε εξέφραζαν. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία, να ξαναγεννηθείς. Όχι εντυπωσιακά. Αλλά αληθινά. Και ίσως το πιο δύσκολο σημείο είναι αυτό: Να εμπιστευτείς. Όχι ότι όλα θα πάνε όπως τα θέλεις. Αλλά ότι μπορείς να σταθείς μέσα σε αυτό που θα έρθει. Να εμπιστευτείς την κρίση σου. Την εσωτερική σου πυξίδα. Αυτό το ήσυχο «κάτι» που, όσο κι αν το αμφισβητείς, επιμένει.
Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνεις τα πάντα. Δεν θα γίνεις. Το ερώτημα είναι αν θα τολμήσεις να γίνεις αυτός που είσαι. Και για να συμβεί αυτό, θα χρειαστεί πρώτα να αφήσεις να καεί ό,τι δεν είσαι.
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
