Κάθε Σεπτέμβρη τα σχολεία ανοίγουν τις πόρτες τους για να υποδεχτούν χιλιάδες μαθητές. Για τα παιδιά σημαίνει η αρχή μιας νέας περιόδου μάθησης, δημιουργίας και κοινωνικοποίησης. Για τις οικογένειες, όμως, σημαίνει και μια σειρά από υποχρεώσεις που δυστυχώς γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες μέσα στις σημερινές οικονομικές συνθήκες.
Του Βασίλη Σπαντούρου
Η αγορά σχολικών ειδών, οι εξωσχολικές δραστηριότητες, τα φροντιστήρια, ακόμη και η καθημερινή τσάντα με το κολατσιό, αποτελούν σημαντική επιβάρυνση για τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Οι γονείς παλεύουν να προσφέρουν στα παιδιά τους όσα περισσότερα μπορούν, συχνά όμως έρχονται αντιμέτωποι με το αμείλικτο ερώτημα, «τι να αφήσουμε πίσω;»
Το σχολείο θα έπρεπε να είναι θεσμός στήριξης – όχι μόνο χώρος μάθησης. Να προσφέρει ουσιαστικά εργαλεία, να ενισχύει τις οικογένειες, να στηρίζει τους εκπαιδευτικούς που δίνουν καθημερινό αγώνα στην τάξη. Όμως, πολλά από αυτά που θα έπρεπε να υπάρχουν – ψυχολογική υποστήριξη, επαρκείς υποδομές, επαρκές προσωπικό – έχουν χαθεί ή υπολειτουργούν.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι γονείς στρέφονται και στον αθλητισμό, γνωρίζοντας ότι η ενασχόληση με τα σπορ είναι εξίσου σημαντική με τη μάθηση. Το διαχρονικό ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιεί» δεν είναι απλά μια φράση, αλλά μια πραγματικότητα. Τα παιδιά χρειάζονται το γήπεδο, το στάδιο, το κολυμβητήριο, όσο και την αίθουσα διδασκαλίας. Μέσα από τον αθλητισμό αποκτούν υγεία, πειθαρχία, συνεργασία, αξίες που συμπληρώνουν τη γνώση.
Κι όμως, για πολλές οικογένειες ακόμη και η συμμετοχή σε αθλητικές δραστηριότητες αποτελεί πλέον πολυτέλεια. Οι συνδρομές, ο εξοπλισμός, οι μετακινήσεις, όλα προστίθενται στις ήδη βαριές οικονομικές υποχρεώσεις. Έτσι, οι επιλογές περιορίζονται, και μαζί περιορίζονται και οι ευκαιρίες για τα παιδιά.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Η οικονομική δυσπραγία δεν επηρεάζει μόνο την τσέπη, αλλά και το μέλλον της χώρας. Η μείωση του πληθυσμού, που ήδη καταγράφεται, είναι άμεσο αποτέλεσμα και των οικονομικών δυσκολιών. Πολλοί νέοι διστάζουν να κάνουν οικογένεια, ακριβώς γιατί ξέρουν ότι το κόστος ανατροφής παιδιών είναι δυσβάσταχτο.
Η Πολιτεία, αντί να στέκεται στο πλευρό των οικογενειών, μοιάζει να έχει χάσει εντελώς την μπάλα. Αντί για στήριξη, οι πολίτες βρίσκουν απέναντί τους γραφειοκρατία, αποσπασματικές αποφάσεις και πολιτικές που δεν αγγίζουν την πραγματικότητα. Το σχολείο, ο αθλητισμός, η οικογένεια, η νεολαία θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή, κι όμως παραμένουν στο περιθώριο. Όσο η εκπαίδευση και οι νέες γενιές αντιμετωπίζονται σαν «κόστος» κι όχι σαν επένδυση, η χώρα θα συνεχίζει να βυθίζεται σε έναν φαύλο κύκλο υπογεννητικότητας, οικονομικής ασφυξίας και χαμένων ευκαιριών.
Eφημερίδα Polis
