Πολλοί άνθρωποι περιμένουν τις καλοκαιρινές διακοπές σαν την περίοδο που θα έρθουν πιο κοντά με τον σύντροφό τους. Φαντάζονται ότι, μόλις φύγει το άγχος της δουλειάς και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας, θα ξαναβρούν τη χαμένη τους επαφή… Όμως αρκετές φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Μικρές διαφωνίες αποκτούν μεγαλύτερη ένταση, η γκρίνια εμφανίζεται πιο εύκολα και οι προσδοκίες που κουβαλούσε ο καθένας συγκρούονται μεταξύ τους. Δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που επιστρέφουν από τις διακοπές περισσότερο κουρασμένα συναισθηματικά απ’ όσο έφυγαν.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση έχει πρόβλημα, σημαίνει, συχνά, ότι για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες οι δύο άνθρωποι καλούνται να συνυπάρξουν πραγματικά. Τον υπόλοιπο χρόνο, η καθημερινότητα λειτουργεί κάπως σαν ένας καλός διαμεσολαβητής. Οι ώρες της δουλειάς, οι υποχρεώσεις, τα παιδιά, οι μετακινήσεις και οι δεκάδες μικρές εκκρεμότητες αφήνουν σχετικά λίγο χρόνο για ουσιαστική επαφή, αλλά και σχετικά λίγο χώρο για τριβές. Πολλά ζητήματα μένουν στην άκρη, όχι επειδή λύθηκαν, αλλά επειδή δεν υπήρχε χρόνος να ασχοληθεί κανείς μαζί τους.
Στις διακοπές, όμως, αυτό αλλάζει και ξαφνικά βρισκόμαστε πολλές ώρες μαζί. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς την απόσταση που δημιουργούσε η καθημερινότητα… και τότε αρχίζουμε να βλέπουμε όχι μόνο τον άλλον, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να συνυπάρχουμε. Εκεί μπορεί να απογοητευτούμε αν περιμένουμε από τον σύντροφό μας να καλύψει όλες τις ανάγκες μας. Να θέλει ακριβώς τα ίδια πράγματα, να ξεκουράζεται με τον ίδιο τρόπο, να έχει την ίδια διάθεση για βόλτες, παρέες, θάλασσα ή ησυχία…
Οι διακοπές, όμως, δεν καταργούν τη διαφορετικότητα, τη φέρνουν πιο καθαρά στην επιφάνεια. Και ίσως εκεί βρίσκεται μια όμορφη ευκαιρία: Να αντικαταστήσουμε την απαίτηση με την περιέργεια. Αντί να σκεφτώ «γιατί δεν θέλει αυτό που θέλω εγώ;», να αναρωτηθώ «τι είναι αυτό που έχει ανάγκη εκείνος αυτή την περίοδο;». Αντί να θεωρήσω δεδομένο ότι ο άλλος θα καταλάβει τι περιμένω, να το εκφράσω με απλότητα. Και αντί να γεμίσουμε κάθε στιγμή με δραστηριότητες, να αφήσουμε χώρο για εκείνες τις μικρές καθημερινές στιγμές που μέσα στη χρονιά σπανίζουν.
Έναν καφέ χωρίς βιασύνη, έναν περίπατο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, μια κουβέντα που δεν θα διακοπεί από ένα επαγγελματικό τηλεφώνημα ή από την ανάγκη να κοιμηθούν τα παιδιά. Παράδοξα, η οικειότητα δεν μεγαλώνει επειδή κάνουμε εντυπωσιακά πράγματα μαζί, μεγαλώνει όταν δημιουργούμε χώρο να είμαστε παρόντες ο ένας για τον άλλον.
Ίσως, τελικά, οι καλοκαιρινές διακοπές να μην είναι μια δοκιμασία που πρέπει να περάσει ένα ζευγάρι. Ίσως να είναι μια σπάνια ευκαιρία να θυμηθεί γιατί επέλεξε να πορεύεται μαζί. Όχι επειδή θα είναι όλα ιδανικά, ούτε επειδή θα συμφωνούν σε όλα, αλλά επειδή, μέσα στον πιο αργό ρυθμό του καλοκαιριού, έχουν την πολυτέλεια να ξαναδούν ο ένας τον άλλον όχι μόνο ως συνεργάτες στην καθημερινότητα ή ως γονείς των παιδιών τους, αλλά ως δύο ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν την ανάγκη να συναντηθούν, να εκπλαγούν και να ερωτευτούν ξανά, έστω και μέσα από τις πιο απλές στιγμές.
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
