Η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή. Δεν μιλάμε πια για τους λίγους που κράτησαν απόσταση, σιωπηλοί και αμέτοχοι. Τώρα μπαίνουν στο κάδρο κι εκείνοι που δεν βάζουν τις υπογραφές τους, αφήνοντας να αιωρείται το κενό των αποφάσεων. Και, κυρίως, μπαίνουν όσοι έχουν απογοητευτεί οριστικά — που δεν πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, που βλέπουν το παιχνίδι να παίζεται χωρίς αυτούς.
Το ’28 πλησιάζει και το σκηνικό στο παρασκήνιο θυμίζει σκακιέρα εν κινήσει. Κάποιοι έχουν ήδη δώσει τα χέρια, οι συμφωνίες τους είναι κλεισμένες, δεμένες, και δεν σπάνε. Άλλες βρίσκονται σε τελική διαμόρφωση, έτοιμες να εμφανιστούν την κατάλληλη στιγμή. Κι ενώ οι κουρτίνες παραμένουν τραβηγμένες, τα βήματα των πρωταγωνιστών ακούγονται όλο και πιο κοντά.
Τα παλιά δίπολα, αυτά που μπαίνανε στα σπίτια χέρι-χέρι και μοιράζονταν κάθε σπιθαμή της ίδιας διαδρομής, έχουν διαλυθεί οριστικά. Στη θέση τους γεννιούνται νέα, απρόσμενα μέτωπα, συμμαχίες που μέχρι χθες φάνταζαν αδύνατες. Και όλα αυτά, σαν υπόγεια ρεύματα, κινούνται μακριά από τα φώτα, μα αφήνουν ίχνη που μόνο οι προσεκτικοί μπορούν να ακολουθήσουν.
Κάποια μυστικά ήδη διαρρέουν. Κάποια άλλα θα μείνουν κρυφά μέχρι να πέσει το πρώτο χαρτί στο τραπέζι. Το βέβαιο είναι πως μέχρι τις γιορτές το πολιτικό τοπίο θα έχει πάρει τη νέα του μορφή — και τότε οι θέσεις, οι ρόλοι και οι ισορροπίες δεν θα είναι πια οι ίδιες.
Ο δήμος στον οποίο αναφερόμαστε; Στην επόμενη μας ανάρτηση. Εξάλλου, στα μέσα του Αυγούστου είμαστε, λίγη υπομονή.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
